Zorgen voor je moeder: 'Het filmpje' #dementie

Afgelopen week zag ik bij een facebookvriendin een filmpje. Ik moest even een paar keer slikken. Zoals in het filmpje is mij niet gebeurd, maar het leek er wel op. Ik was bij mijn moeder op bezoek en vaak gaan we dan even naar de Hema, die om de hoek zit, om even samen koffie te kunnen drinken. Dit keer was het vlak voor haar verjaardag. Op de dag zelf kon ik er niet bij zijn, want ik moest geopereerd worden aan mijn voet en dat was al uitgesteld.

We gingen dus samen op pad en bij de Hema bood ik haar, om bovenstaande reden, gebak aan om alvast haar verjaardag te vieren. Ze ging dichtbij me staan en fluisterde, ‘Ik kan dat niet zo goed eten.’ Ik fluisterde terug dat het niet erg was, ik zou het voor haar snijden en dan kon ze met de vork de stukjes pakken. Ze zei, ‘Ja. Dat is lief. Doe dat maar.’ Zo gezegd zo gedaan. Ik schaam me niet voor dit soort dingen, want ik weet hoe het zit en het is mijn moeder. Toch, toen we bij het tafeltje waren gaan zitten en ik ging snijden viel mijn oog op 2 dames aan het tafeltje naast ons. Gelukkig zag mijn moeder het niet! De dames van een jaartje of 30 hadden een lol omdat ik mijn moeders gebakje sneed. Ze lachten en maakten rare gebaren. Ik hoorde de ene letterlijk zeggen, ‘Ze doet net of dat vrouwtje debiel is!’ Het ging dus te duidelijk over ons. Van mezelf ben ik absoluut niet een agressief type, maar ik wilde op dat moment de beide dames wel over de tafel trekken en hun flink de les lezen! Dit omdat ze mijn moeder beledigden vond ik, en daar heb ik moeite mee! Nee ik deed dat niet, ik wilde het voor mijn moeder niet lastiger maken. Toch stond ik even op, keek over mijn moeder heen beide dames om beurten strak aan, zonder glimlach. Dit bleek te helpen.

Het ergste vond ik dat die 2 gewoon maar (ver-)oordelden, terwijl ze geen notie hadden van wat er gaande was! Het deed me pijn, maar ik stond er dan toch boven. Mijn moeder heeft overigens gelukkig gewoon kunnen genieten van haar gebakje, dat maakte alles goed voor mij en dus heb ik net zo genoten van mijn gebakje. Wij hadden tenslotte iets te vieren!

Klik naar de link op: Het Filmpje.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

  1. Buiten is het erg koud, te koud voor onze 19- jarige dochter met Rett Syndroom. We besluiten met haar een 16.00 uurtje te nemen in het Hema restaurant(ja,ja hoe toevallig!). Onze dochter is onder de indruk en laat dat goed horen! Ze steekt daarbij haar beide handen in haar mond. Ik sta in de rij voor de thee, en kijk naar mijn man en mijn dochter aan het tafeltje 50 meter verder. Twee dames van rond de 65 jaar lopen langs de rij: Dat ouders dat soort kinderen hier mee naar toe nemen…..ik wil heel veel zeggen maar kan de juiste woorden niet vinden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top