Zorgen over het tekort aan pgb-zorgprofessionals

Soms lig ik ’s nachts wakker. Niet omdat mijn kind me nodig heeft – dat gebeurt vaak genoeg –  maar omdat mijn hoofd vol zit van de kopzorgen. Gedachten die maar rond blijven draaien, zorgen die ik niet zomaar kan parkeren tot morgen.

Ons kind heeft intensieve zorg nodig. Niet eventjes, maar al 20 jaar elke dag, de klok rond. Gelukkig hebben we een persoonsgebonden budget (pgb), zodat we zelf zorgprofessionals kunnen inhuren die passen bij onze situatie. Mensen die we vertrouwen, die onze zoon kennen zoals hij is, die begrijpen wat hij nodig heeft.

Maar de laatste tijd lukt het bijna niet meer om goede zorgverleners te vinden. Vacatures blijven openstaan. De paar zorgverleners die we hebben, draaien overuren of moeten zelf steeds vaker afzeggen omdat ze ziek zijn of opgebrand raken. En de mensen die wel reageren, zijn vaak starters zonder ervaring, of willen maar een paar uurtjes per week helpen – veel te weinig voor wat wij nodig hebben.

Ik voel de druk toenemen. Wat als onze vaste zorgverlener straks helemaal uitvalt? Wat als ik geen vervanging kan vinden? Hoe lang hou ik dit nog vol, zonder een netwerk om op terug te vallen? Die vragen houden me uit mijn slaap.

De grote tekorten in de zorg zijn geen nieuws meer, maar als ouder van een zorgintensief kind voelt het soms alsof we vergeten worden. Alsof er geen plan B is voor gezinnen zoals het onze. Alsof wij het maar moeten oplossen, hoe dan ook.

En ja, natuurlijk blijf ik vechten. Voor mijn kind, voor ons gezin. Maar soms zou ik willen dat ik ook even kon uitrusten. Dat ik kon slapen, wetende dat de zorg goed geregeld is. Dat ik gewoon ouder kon zijn, in plaats van altijd ook werkgever, planner, crisismanager.