Ze wordt niet meer beter

Ik ben het zat om me beroerd te voelen omdat ik geïrriteerd raak door wat andere mensen zeggen. Natuurlijk bedoelen ze het goed, maar hun goeie bedoelingen maken het niet minder frustrerend.

Mijn moeder is herstellende van een operatie en het is fijn en lief om te zien dat iedereen met haar meeleeft. Alle telefoontjes, bloemen, de maaltijden die bezorgd worden en alle bezoekjes vrolijken haar echt op. Het is fijn om haar blij te zien. Het is fijn om te zien dat al die mensen om haar geven en haar willen steunen.

Maar ik word er ook gek van. Ze blijven haar beterschap wensen, vragen me wanneer ze weer beter zal zijn. Ze doen net alsof ze niet ongeneeslijk ziek is.

Geef het niet op!

Je zult dit overwinnen!

Je bent zo weer de oude!

Ze zal niet volledig herstellen. In het gunstigste geval zal ze nog een paar maanden, misschien een jaar, iets comfortabeler kunnen leven. Misschien twee jaar als we geluk hebben.

Ik weet dat die mensen hoopvol willen zijn en hoop willen tonen. Mijn moeder is ook hoopvol. Maar waarom moet hoop een illusie zijn? Waarom kunnen we niet hopen op iets realistisch, iets wat we echt kunnen hebben?

Niemand ontsnapt aan de dood. Het komt vroeg of het kom later. Niemand van ons heeft het eeuwige leven, waarom zouden we dat ontkennen? De realiteit aanvaarden is geen ontkenning.

Ik hoop niet op een wonderbaarlijk herstel. Ik hoop op een zinvolle tijd met mijn moeder zolang ze hier bij me is. Ik hoop op verbinding en genieten van wat we hebben. Dat zijn dingen die we daadwerkelijk kunnen hebben.

Waarom moeten we tegen onszelf liegen, en onszelf voorhouden dat het beter zal gaan? Zijn we echt gelukkiger met valse hoop dan de realiteit te aanvaarden?

De schrijfster wil anoniem blijven.