Ik wil niet steeds een andere thuishulp bij mijn vader met dementie!

Ik wil niet steeds een andere thuishulp. In de vier jaar dat we voor mijn vader zorgen, is het al meerdere keren voorgekomen dat we een andere thuiszorg toegewezen krijgen. Dan heb ik het niet over een natuurlijk verloop, zoals andere banen of het feit dat iemand met pensioen gaat . Ik heb het over het NIET verlengen van tijdelijke arbeidscontracten. Nu denk je misschien: Wees blij dat je hulp krijgt! Maar heb je enig idee hoe vervelend die wisseling steeds is bij iemand die dementie heeft en daardoor ook voor zijn of haar mantelzorgers?

Thuishulp: schakel in zorgnetwerk

Je bouwt potdomme een ZORGrelatie met een thuishulp op. Vaste krachten zijn juist zo belangrijk in de thuissituatie. De thuishulp is er elke week een paar uur. Uren waarvan ik als mantelzorger weet, dat ik dan even niet hoef te zorgen omdat er een vertrouwd iemand bij mijn vader is. Iemand die snapt dat mijn vader warrig is en dat dingen die hij zegt niet altijd kloppen. Mijn vader bouwt een vertrouwensband met zijn vaste thuishulp op. Hij kan tegen zo iemand zeggen wat hij tegen ons niet wil of kan zeggen. Een uitlaatklep zeg maar. En net als je denkt: Wat hebben we het getroffen, moet ze weer vertrekken omdat een contract niet verlengd wordt. Ik baal als een stekker want daar gaat thuishulp nummer 8!

Arbeidsovereenkomsten

Een werkgever kan een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd een keer voortzetten (mits je daarmee niet de 24 maanden overschrijdt), zonder dat de overeenkomst moet zijn aangegaan voor onbepaalde tijd. Dat komt neer op drie arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd. En ondanks dat je als thuishulp aan alle wensen voldoet, de zelfstandig thuiswonende ouderen helemaal aan jou gewend zijn en je als vaste thuishulp een schakel bent in het zorgnetwerk van mantelzorgers, sta je gewoon op straat. En dat allemaal omdat een gemeente shopt en hopt om zaken te doen met de goedkoopste thuiszorg aanbieder of personeelsleden. Schandelijk!!

Ondersteuning mantelzorgers

Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de WMO en voor ondersteuning van mantelzorgers. Dat laatste punt schijn nog steeds niet helemaal bij de ambtenaren te zijn doorgedrongen. Thuishulpen zijn er niet alleen om te poetsen. Ze worden een wezenlijk onderdeel van het leven van ouderen in een thuissituatie. Iemand waar ze naar uit kijken en waar ze zich veilig bij voelen. Op het moment dat je dan steeds aankomt met een andere thuishulp, heeft niet alleen de oudere daar last van maar de mantelzorgers ook!

Toegewijde thuishulpen

En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat er steeds minder toegewijde thuiszorghulpen te vinden zijn. Die hebben er natuurlijk ook ontzettend de balen van om steeds in onzekerheid te leven of hun contracten wel verlengd worden. Zij gaan aan het werk in branches waar ze wel gewoon een vast contract aangeboden krijgen.
Wat blijft zijn de krachten die het niet erg vinden om steeds voor een of twee keer bij een client te werken. Zij gaan sowieso niet tot hun pensioen als thuishulp aan de slag. Zij zien het als iets tijdelijks, naast studie of totdat ze een baan gevonden hebben waarvoor ze geleerd hebben. Ze vinden de ouderen aardig (of niet echt) maar daar is dan ook alles mee gezegd. De betrokkenheid is in elk geval ver te zoeken.

Ik baal omdat ik nu al weer weet hoeveel onrust dit bij mijn vader gaat geven, en dus ook bij ons. Intussen vraag ik me toch echt af wat de beleidsmakers bezielde om te bedenken dat ouderen langer thuis moeten blijven wonen maar intussen ook het mes zette in alle goed lopende faciliteiten aan huis…. De thuishulp bijvoorbeeld!