Wet Zorg en Dwang, een en al misverstand

Met lood in de schoenen ga ik maar weer eens richting instelling. Sinds het nachtelijk geschreeuw en gegil begon bij mijn man (begin november) is er nog niet veel gebeurd, behalve dat alles trouwhartig wordt gerapporteerd. Het leidt helaas tot niets. Inmiddels heb ik drie maal verzocht om interventie door de verpleeghuisarts. Kan er iets worden voorgeschreven misschien? Helaas, het kon niet. Ik kreeg hernieuwde hoop toen Haldol werd voorgeschreven bij een delier i.v.m. een blaasontsteking. Maar toen het delier weg was, verdween de Haldol ook van het menu. Een maand nadat de psycholoog conform protocol was ingeschakeld, werd ik door hem teruggebeld. Eindelijk kon ik mijn verhaal doen. Maar het zal niet gaan helpen, want de afdeling had de arts gerapporteerd dat het allemaal wel meeviel en dat ‘meneer er zelf geen last van leek te hebben’. Wacht even: iemand loopt vrijwel iedere nacht meermalen, tot vijf keer toe, van achterin de gang naar de huiskamer met de bekende ‘wie, wat, waar en waarom-vragen’, al gillend en schreeuwend, met pijn in de arthrose-knie, de benedenburen komen zelfs klagen over geluidsoverlast, maar desondanks heeft de afdeling niet de indruk dat dit vervelend is voor meneer of voor de omgeving.
Van de manager hoor ik dat er onder de nieuwe wet Zorg en Dwang niet veel meer mogelijk is qua vrijheidsbeperkende maatregelen, waaronder ook gedragsmedicatie valt. Mijn juristenhart zegt dat hier iets niet klopt en ik besluit de wet van A tot Z te bestuderen. De wet biedt waarborgen in het belang van de bewoners. Veel waarborgen, lees ik. Het MDO krijgt een nog zwaardere functie dan het al had onder de Wvggz en BOPZ. Nergens staat dat er niets meer mogelijk is. ‘Ernstig nadeel’ het kernbegrip in de nieuwe wet, is er al gauw. Vrijheidsbeperkende maatregelen mogen nog steeds worden toegepast, mits goed gemotiveerd en mits ingebracht in een multidisciplinair overleg. Ja, dat brengt meer werk met zich mee. Dat snap ik. Maar de Wet Zorg en Dwang is er gekomen voor de patienten en bewoners. Het mag niet zo zijn dat hun veiligheid straks in gevaar komt omdat de instelling dat niet weet te organiseren.