Werk en mantelzorg: Frustratie en teleurstellingen

We hebben een drukke, spannende week achter de rug met frustratie en teleurstellingen.
Zoals al eerder geschreven zouden wij een andere woning/woonvorm moeten hebben. Mijn vrouw kan de trappen niet meer goed op en af en vind deze ook heel eng en voelt zich onzeker. Ook ervaar ik, en krijg dat ook terug uit onze omgeving, dat mijn vrouw achteruit gaat. Ook mijn vrouw geeft dit zelf aan. Zij ervaart het zelf ook. Ik heb ontzettend veel contacten gehad met instanties en zorginstellingen. December wordt mijn vrouw 55 jaar. Je zou dus verwachten dat wij in aanmerking kunnen komen voor een seniorenwoning. In theorie is dat ook zo maar door de lange wachtlijsten is de toegangsleeftijd al naar boven bijgesteld naar 65+. Een mogelijkheid voor mediche indicatie is zo goed als onmogelijk. Wel is er een indicatie in de maak voor de verhuiskosten vanuit de wmo. Ik heb wel vier woonplekken voor mijn vrouw aangeboden gekregen. Hoefde alleen maar een ciz indicatie te regelen, of de zorginstellingen wilde dit ook voor mij doen, en mijn vrouw kan zo in een woongroep opgenomen worden voor jong dementerende. Hier zijn wij nog helemaal niet aan toe. Ik heb ook contact gehad met instellingen welke wonen met zorg bieden. Wij kunnen een 1 kamer appartement huren van 30m2. Je kan en mag niet zelf koken dat wordt gedaan. Geen zelfstandigheid. Ook hier zijn wij niet aan toe. Verders zit deze markt compleet op slot door wachtlijsten.
Gelukkig gaat het wel redelijk goed met het aanvullend openbaar vervoer. Het probleem is de tijdafspraak. De taxi komt niet op de afgesproken tijden. Dit geeft bij mijn vrouw veel onrust en paniek. Afgelopen week is zij voor het eerst alleen met de taxi naar de manege geweest. Ze heeft een uur langer op de taxi terug moeten wachten. Er was een foutje gemaakt bij de planning. Ik heb dat uur met mijn vrouw aan de telefoon gezeten om haar rustiger te houden. Mijn vrouw rijdt op een doelgroep gerichte manege. Vroeger kon mijn vrouw elk paard de baas. Helaas wordt dit een steeds groter probleem. Er is zodoende besloten dat zij weer een stap terug moet doen in niveau. Het zal nu in een groep worden waar rondstappen met het paard de les zal zijn. Gelukkig legt mijn vrouw zich er vrij makkelijk bij neer. Daarbij, het is 100% meer dan niets doen zeg ik haar altijd maar.
Voor wat betreft het zoeken naar een andere woonvorm hebben wij ons ook maar even neergelegd. Het lijkt een onmogelijke opgaven. Om gelijkvloers te kunnen wonen heb ik zelfs gekeken naar bungalow parken waar long stay wordt aangeboden als tijdelijke oplossing maar dat wordt te begrotelijk met €1600 pm. Inclusief de huur van onze huidige woning blijft er bijna geen ruimte meer op iets te sparen of extra,s. We proberen het zo maar even te rooien.