Wegvallende zorgvoorzieningen: een crisis voor jong en oud!

Het blog van de moeder afgelopen zaterdag, waarin ze vertelde waar zij wakker van ligt, laat me nog niet los. Haar angst over de toekomst van haar dochter is niet alleen begrijpelijk, maar ook volkomen terecht. Steeds vaker lezen we berichten in het nieuws over het wegvallen van zorgplekken en het sluiten van voorzieningen. Ouders, partners en kinderen die mantelzorg verlenen worden hierdoor in een steeds nijpender situatie gebracht. De impact op hun eigen leven wordt nauwelijks erkend.

Jeugdzorg

Neem bijvoorbeeld de recente ontwikkelingen rond een zorginstelling ergens in Berkelland. Deze zorginstelling bood jarenlang 24-uurszorg aan kinderen met een verstandelijke beperking en complexe gedragsproblematiek. Maar nu stoppen ze ermee. De reden? Het jeugdzorgbeleid in Nederland zet in op kleinschalige opvang en ambulante zorg in de thuissituatie. Maar wat als thuis geen optie is? Wat als een kind of volwassene een veilige, gestructureerde woonplek nodig heeft met gespecialiseerde zorg? Als een zorgorganisatie die complexe zorg niet meer aankan, hoe kan van een thuissituatie met ambulante hulp dan verwacht worden dat dit wel lukt? De gevolgen hiervan voor gezinnen zijn nauwelijks te overzien.

Dagbestedingen

Niet alleen daar speelt dit probleem. In meerdere gemeenten vrezen kleinschalige dagbestedingen dat hun cliënten tussen wal en schip gaan vallen. Gemeentelijk beleid dwingt kwetsbare mensen om over te stappen naar een vorm van zorg die niet altijd passend is. Enig idee wat dit teweeg kan brengen bij ze? En wat te denken van hun mantelzorgers die vaak al overbelast zijn, die krijgen hierdoor nóg meer op hun bordje. De zorg komt grotendeels of volledig in huis, maar hoe moet dat met hun eigen verantwoordelijkheden, hun werk, hun gezin, hun eigen leven? Hoe kunnen zij blijven functioneren als de druk steeds groter wordt en het vangnet verder verdwijnt?

De vraag die steeds schrijnender wordt: waar kunnen onze kinderen, partners, ouders straks nog naartoe? De zekerheid die zoveel mantelzorgers zoeken, krijgen ze niet. Wachtlijsten voor begeleid wonen worden langer, dagbestedingen verdwijnen en de bureaucratie maakt het moeilijker in plaats van makkelijker om goede zorg te regelen. Dit alles terwijl mantelzorgers zelf vaak ook worstelen met uitputting en stress.

Maatschappelijke crisis

Dit zijn geen individuele problemen, maar een bredere maatschappelijke crisis. Beleidsmakers moeten zich realiseren dat de impact van deze verschuivingen enorm is. Mantelzorgers mogen niet de enigen zijn die zich hierover druk maken. Het is tijd voor een toekomstbestendig plan waarin kwetsbare mensen niet worden gezien als een dossier, maar als mensen met recht op een waardig leven. Net als hun mantelzorgers, die nu gedwongen worden hun eigen leven opzij te zetten. Hoe lang houden zij dit alles nu nog vol zonder passende ondersteuning? Hoe zit het met hun bestaanszekerheid?

Dus de vraag aan beleidsmakers, politici, bestuurders: waar kunnen onze kinderen, partners en ouders straks nog terecht? Het antwoord kan niet meer al te lang uitblijven, de tijd dringt!