Weet jij hoe het gaat met je oudere buren of buurtgenoten?

De overheid spoort ouderen aan om langer zelfstandig thuis te blijven wonen. Er wordt een beroep gedaan op hun zelfredzaamheid, maar niet alle ouderen zijn altijd in staat om voor zichzelf te zorgen. Oudere mensen vragen niet snel om hulp. Ze zijn gewend om alles zelf te doen en als ze lichamelijk of geestelijk achteruit gaan of eenzaam worden, zullen ze niet snel aan de bel trekken.

Weet jij eigenlijk hoe het gaat met de ouderen die om jou heen wonen? Ik hoor je denken: ” Ik heb al genoeg aan mijn eigen mantelzorg en kan dat er echt niet bij hebben”. Eerlijk is eerlijk, zo dacht ik ook vaak maar toch zijn eenzaamheid en niet meer zelfredzaam zijn tegenwoordig een groot probleem in onze maatschappij. Triest!

Niet iedereen is in de gelukkige omstandigheid om kinderen in de buurt te hebben. Er zijn veel ouderen die kinderen op afstand hebben wonen, zelfs in het buitenland. Of ze hebben helemaal geen kinderen of naaste familie meer. Toch zullen zij ook zo lang mogelijk thuis moeten blijven wonen. Hun netwerk wordt steeds kleiner en er is niemand in de buurt om te signaleren of iemand dementie ontwikkeld, eenzaam is of ziekelijk. Om het op mezelf te betrekken: ik heb een gezin van drie. Man, zoon en ikzelf. Wat als ik alleen overblijf en mijn kind in het buitenland woont. Wie kijkt er dan naar mij om als in oud en hulpbehoevend word? Ben ik dan ook te trots om buren te vragen om mij te helpen? Wat als ik nou zelf totaal geen ziekte-inzicht heb omdat ik verward word?  Maar – ook belangrijk om te weten – zijn die buren tegen die tijd überhaupt wel bereid om iets voor mij te doen?

Ik kan het niet helpen maar het vooruitzicht om zelfstandig wonend ziek of eenzaam oud te worden stemt mij een beetje depressief. Ik heb me voorgenomen om toch weer eens vaker aan ouderen in mijn omgeving te vragen hoe het met ze gaat, samen een kop koffie te drinken of aan te bieden of ik misschien een boodschap voor hen kan doen of ze ergens naartoe kan rijden. Kleine moeite, toch?

Avatar foto

Marjolijn Bruurs is sociaal ondernemer, voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk en initiatiefnemer van Mantelzorgelijk.nl. Als ervaringsdeskundige en mantelzorgactivist maakt zij zichtbaar waar beleid en praktijk uit elkaar lopen en wat dat betekent voor mantelzorgers. Ze zet zich in voor structurele verandering, spreekt zich uit waar systemen tekortschieten en pleit voor beleid waarin de grenzen, bestaanszekerheid en stem van mantelzorgers daadwerkelijk leidend zijn.

Comments (0)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top