Samen minder alleen in de zorg

Week tegen Eenzaamheid

Als iemand mij jaren geleden had gevraagd of ik eenzaam was, had ik waarschijnlijk nee gezegd.

Hoe kon ik eenzaam zijn? Er was altijd iemand om mij heen, mijn vader had mij nodig. Ik had familie, wat vrienden en collega’s. Er waren afspraken, telefoontjes en lijstjes. Mijn dagen waren gevuld van s’ morgens vroeg tot ’s avonds laat.

En toch was er iets wat ik miste. Mensen die begrepen hoe het voelde, die niet zeiden: “Je moet ook goed voor jezelf zorgen.” Mensen die niet vroegen waarom ik bepaalde keuzes maakte. Mensen aan wie ik niets hoefde uit te leggen.

Tijdens mijn jaren als mantelzorger werd mijn wereld steeds kleiner. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat zorgen tijd en energie kost. Uitjes werden afgezegd. Contacten verwaterden soms en gesprekken met anderen gingen steeds vaker over een leven dat niet meer het mijne was.

Tot ik Mantelzorgelijk ontdekte

Voor het eerst kwam ik in contact met mensen die dezelfde taal spraken. Mensen die wisten wat het betekent om ’s nachts wakker te liggen. Die begrepen hoe ingewikkeld liefde, verantwoordelijkheid, schuldgevoel en vermoeidheid soms door elkaar kunnen lopen.

Mensen die niet schrokken van een eerlijk verhaal. Soms was het een reactie onder een bericht of soms een privébericht. Soms gewoon de herkenning van iemand die precies opschreef wat ik zelf voelde. Langzaam voelde ik iets veranderen. Niet aan de situatie, de zorg bleef er wel om maar ik voelde me minder alleen.

Dat is misschien wel het bijzondere van echte verbinding. Het neemt je problemen niet weg en het lost niet ineens alles op. Maar het laat je voelen dat je ze niet helemaal alleen hoeft te dragen. En voor mijn was dat genoeg om weer even verder te kunnen.

Inmiddels ben ik geen mantelzorger meer. Mijn vader is er niet meer en mijn leven ziet er anders uit dan vroeger. Toch ben ik hier gebleven. Want ergens onderweg waren die lotgenoten meer geworden dan namen op een scherm. Ze werden mensen die begrepen wat ik soms zelf nauwelijks onder woorden kon brengen.

Nog steeds lees ik alle verhalen en ervaringen van mantelzorgers. Nog steeds leef ik mee, lach ik mee en soms huil ik mee. En heel eerlijk? Ik zou ze niet meer willen missen. Mijn persoonlijke zondagse gelukje deze week is daarom niet één bijzonder moment.

Het zijn de mensen die ervoor zorgden dat ik me minder alleen voelde. En die dat, zonder het zelf te weten, nog steeds doen ♥

Herken jij dit gevoel? Heb jij mensen gevonden die begrijpen wat mantelzorgen echt betekent? Misschien was het binnen je eigen netwerk, de sportvereniging, een hobbyclub of de welzijnsorganisatie in je gemeente. Ik lees het graag in de reacties.

Jolanda