Doen we het of doen we het niet… (16/12/15)

Toen papa was verdwaald en ik in de lobby samen met de locatiemanager op de politieauto met papa zat te wachten zei ze “wij kunnen niet meer de zorg leveren die jou vader nodig heeft, het is beter om een gesloten afdeling voor hem te zoeken”. Nou, dan doe ik dat toch? Had al rondgevraagd en aangezien een Turkse afdeling binnen een verzorgingshuis uniek is kwam ik bij enige andere in DH. Via via, toeval bestaat niet, ik had een brainstorm op mijn werk georganiseerd, iemand anders nam iemand mee en die iemand was adviseur bij een Turkse zorgleverancier. Hele ondernemende Turken.
Er zijn nog 10 wachtenden voor u….
Er blijkt (daar wel) een wachtlijst te zijn. Ikzelf kan de verhuizing niet regelen dat moet het huidige huis doen. Weer andere regels. Weken later (nu ongeveer) begint de bal te rollen. En wat denk je? Zijn EVV’er raadt het ons af. Ik schrijf haar dat de locatiemanager dit zelf heeft geadviseerd. “Ja zij levert de zorg niet dat doen wij”. Wat bedoelt ze? Zij weet niet waar ze het over heeft? Ik heb haar teruggemaild dat ze eens met papa moet praten, wat wil hij? In het magazine van Alzheimer Nederland (Alz…..) staat er een column over van een deskundige. Er wordt veel te weinig geluisterd naar de client. Een zorginstelling raakt helemaal in paniek als een client zijn medicatie wil stoppen. Vraag papa wat hij wil. Wat is goed voor hem? En straks als hij weg MOET van hen dan zit ik met de gebakken peren, dus hou het liever zelf in de hand. De psycholoog die ze had geraadpleegd had gezegd dat er in de zorg niet veel zou veranderen. Tja…..
“Ik heb geen huis”
Tuurlijk realiseer ik me dat papa nergens happy zal zijn. Vanmiddag bij het boodschappen doen vroeg ik “zullen we dit voor jou huis kopen?” Hij antwoordde: “ik heb toch geen huis?” Veelzeggend.
Ik ben wel aan het twijfelen geslagen of we hem moeten laten verhuizen. Hier is hij toch gewend geraakt en kan hij nog een rondje lopen en naar de Turkse kapper. En ja, misschien zal hij nergens meer happy worden en moeten we hem niet weer verkassen. We shall see…..