Foto © Claudia Otten

We (ver)vallen samen weer in de oude situatie

Aankomende dinsdag komt mijn vrouw na zeven weken logeren weer naar huis. Ik mag niet klagen met de vrije tijd welke ik heb gehad, al kan ik niet schrijven dat het opladen is gelukt. Ik schreef al eerder hoe mijn vrouw zich nu voelt binnen de zorginstelling Nieuw Unicum. Het is te omschrijven als ” verhospitaliseerd “. Ik heb geen idee hoe ik mijn situatie of gevoel zou kunnen omschrijven, alleen dat ik het gevoel heb vanaf dinsdag weer terug te vallen in de oude situatie. In de zeven weken tijd kwam ik in een proces welke hoort bij het apart gaan wonen na zo een lange tijd van samen zijn en zorgen. Ik ervaar het als rouw, wetende dat het moment komt dat dit proces weer stopt omdat mijn vrouw weer thuis komt. Er is nog geen zicht op een vaste woonplek. Mijn vrouw heeft intensieve behandelingen gehad in de weken dat zij logeerde. Fysio, 1 op 1 fysio, gesprekken, en een neuropsychologisch onderzoek. Het neuropsychologisch onderzoek kwam als een verrassing. Toen ik mijn vrouw hoorde vertellen over gesprekken welke zij had gehad begreep ik al dat dit onderzoek er aan zat te komen. Wel jammer en ook vreemd dat ik hier niet van op de hoogte ben gebracht. Zeker ook omdat er aan mijn vrouw toestemming is gevraagd om een partnergesprek. Gebruikelijk maar nogmaals vreemd dat ik officieel niet op de hoogte ben. Mijn vrouw heeft geen idee hoe ze in het onderzoek weten van uitslagen vanuit een eerder afgenomen neuropsychologisch onderzoek. Aan wat mijn vrouw vertelde kan ik opmaken dat informatie is opgevraagd bij de het ziekenhuis waar een aantal jaren geleden een geriatrisch onderzoek is gedaan. Mijn vrouw heeft dit nagevraagd en blijkt te kloppen, alleen kan mijn vrouw dat onderzoek niet meer herinneren. Ik wacht het maar af. Zoals geschreven zou er contact met mij worden opgenomen.

"Ik ben mantelzorger, een trotse mantelzorger."

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top