Wat me op de been houdt: fietsen

Ik heb het geluk dat ik in een plaats woon met een centrum. In Amerika is dat zeker niet de gewoonste zaak van de wereld. Vaak zijn de winkels ver van woonwijken en zijn de meeste mensen gedwongen de auto te nemen om boodschappen te doen. De plaats waar ik woon heeft een hoofdstraat waar een postkantoor is, een bakker en wat andere winkels. Er is zelfs een supermarkt waar ik naartoe kan lopen.

Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die boodschappen doen niet meer beschouwd als iets dat nou eenmaal moet, maar als een gekoesterd stukje normaal leven. Iets dat even rust geeft. Zoals wachten in de rij bij het postkantoor. Dat verandert nooit. Dat was zo tien jaar geleden en zal over tien jaar nog steeds zo zijn.

Ik ging altijd lopend boodschappen doen. Het is al zo vaak onderzocht, zelfs een klein beetje beweging kan wonderen doen voor je gezondheid. Dat excuus gebruikte ik vaak, maar waar het echt om ging was dat ik even tijd voor mezelf nodig had.

De buren en de mensen die in de buurt wonen waren het probleem. Ik kon nauwelijks even naar het postkantoor lopen zonder iemand tegen te komen die een praatje wilde maken. Aangezien ik de tijd nam om ergens heen te lopen, kon ik niet zeggen dat ik het te druk had voor een praatje. Dit verdubbelde niet alleen de tijd die ik aan boodschappen doen besteedde, het was ook niet de sociale interactie waar ik op hoopte.

Ik vind het heel erg om toe te moeten geven dat als er in elke straat iemand is die me aanhoudt om te vragen hoe het met mijn vrouw gaat, ik gewoon van streek raak. Niemand vraagt naar mij. Het is misschien egoïstisch, maar het neemt de rust van mijn wandelingen helemaal weg. Dat op zich irriteert me, en dan komt het ongevraagde advies dat mensen zo graag geven er nog bij. Ik weet dat ze het goed bedoelen, maar ik waardeer het gewoon niet.

Een fiets. De oplossing voor al deze problemen.

Ik krijg mijn lichaamsbeweging en frisse lucht, maar niemand gaat ervan uit dat ik alle tijd van de wereld heb, wat ze meestal denken als ik wandel. Als ik buren op straat zie, is een vriendelijk gebaar alles wat er van me verwacht wordt. Als mensen ernaar vragen (en dat doen ze vrij vaak) zeg ik dat mijn dokter het voorstelde. Niemand trekt dat in twijfel.

Was ik tien jaar geleden maar begonnen met fietsen!

Geschreven door A. Esterling.