Wat ik van de mantelzorg heb geleerd

Op een dag reed ik mijn moeder naar een afspraak met de radiotherapeut-oncoloog en we waren 15 minuten te laat. Ik was doodnerveus omdat mijn vader een half uur nodig had om zijn hemd aan te trekken en hij letterlijk dacht dat hij de koning van Engeland was.

Hij was net een week geleden uit de neurologische revalidatie ontslagen. Ik reed als een bezetene. Toen ik bij de afslag moest stoppen, zag ik mijn moeder vrolijk meedeinen met het liedje op de radio, haar been op en neer bewegend – alsof er geen zorgen bestonden.

Dat was het moment waarop ik besloot om samen met haar van de muziek te genieten. Ik draaide het volume omhoog en begon in de auto te zingen en (zittend) te dansen. Ik heb zoveel geleerd van mijn tijd als mantelzorger. Ik zal een paar dingen noemen:

Humor geneest. Hoe meer we ons richten op humor (vaak lachend om onszelf), hoe minder gestrest we ons voelen. Humor helpt om dingen in perspectief te plaatsen.

Dankbaarheid is absoluut noodzakelijk. Elke dag deed ik mijn best om iets te vinden waar ik dankbaar voor was, wat het dan ook was.

Je geestestoestand, je instelling dus, is enorm belangrijk. We hebben de kracht in ons om alles te zijn, te doen en te hebben. Ik heb mezelf geholpen om van kanker te genezen, van een hernia en een aantal andere medische aandoeningen en ik spreek uit ervaring als ik zeg dat onze instelling onze realiteit bepaalt.

Zelfzorg is van cruciaal belang. Ik hoorde onlangs iemand zeggen dat zelfzorg de nieuwe gezondheidszorg is. Ik geloof het!

Iedereen verdient het om gehoord te worden, om een stem te hebben, vooral als iemand die zelf niet (meer) heeft.

Het is nooit te vroeg om je nalatenschap te plannen.

Je tijd, je geduld, je medeleven en je liefde geven is de hoogste vorm van dienstbaarheid die er is.

Door T. Elisala.