Wanneer houdt het nu eens op? – Gastblog door Edwin Willemsen

Het rouwen vindt al een tijdje plaats in mijn kop. In mijn lichaam. Ik droom, ik praat in mijn slaap en heb het gevoel dat mijn lichaam te zwaar is voor mijn benen. Niet meer elke dag, maar nog een paar keer in de week. Soms probeer ik het te vergeten door een borrel achterover te slaan, maar het is van korte duur.

Film kijken lukt niet, mijn creativiteit is op een nulpunt terecht gekomen, en zin in eten heb ik ook al niet.

Door mijn vrijheid als ondernemer moet ik zorgen dat er brood op de plank komt, dus werk ik tot diep in de nacht. Wat me dan de volgende dag weer opbreekt. Ik weet het, maar ik heb een beetje hekel aan het slapen gekregen.

Dus laat naar bed, en heel vroeg wakker. Godver.

Recent heb ik een aantal brieven geschreven naar een drietal partijen die gedurende het gehele proces van mijn overleden vader, in mijn optiek steken hebben laten vallen. En de antwoorden waren………bijzonder.

De klachtenfunctionaris van de Thuiszorg organisatie heeft mij een brief c.q. mail toegestuurd die zo vol met taal en spelfouten staat, dat ik mij ernstig afvraag of de Mevrouw in kwestie weet wat ze de hele dag aan het doen is. Maar goed, het overlijden van mijn vader is aanleiding voor verbeteracties! Verbeteracties, ik geloof mijn eigen ogen niet als ik het schrijven voor de vierde keer heb gelezen.

Ik bewaar het schrijven in een elektronisch mapje, laat maar.

De telefoon gaat. De Nuon. Of ik even 115 euro wil betalen. Ik vertel de dame in alle rust dat ik de eindafrekening heb gehad waarin staat dat Opa 135 euro terugkrijgt. Misschien is verrekenen een optie? Een gouden tip, zei de dame letterlijk. Tijd voor de tweede verbeteractie, schat ik in!

Twee dagen later, de telefoon. De Nuon. In de administratie staat 115 euro open, of ik… Ik verbreek de verbinding, nu even niet.

50 Euro heeft de Gemeente over voor een Mantelzorger. Effekes aanmelden en hoppa, 50 euries in the pocket.

50 Euro, voor wat? 10 Zakken hondenvoer omdat mijn drie vrienden de laatste tijd te weinig aandacht heb kunnen geven. Misschien voor de telefoonrekening, die tot Himalaya hoogte is gestegen. Of nee, wacht. Als pleister op de wonde, omdat ik een pakje sigaretten per dag de lucht in heb geblazen, dat zal het zijn! Aardig…

Ik heb als freelancer mijn CV verzonden naar een organisatie die een (tijdelijke) regioadviseur zoekt om met andere partijen beleid te ontwikkelen voor de Mantelzorg. Wat een pracht uitdaging, die vanuit mijn cognitieve achtergrond, professie en levenservaringen een succes story moet zijn.

Ik heb pas 7 keer na gebeld en 7 verschillenden antwoorden te horen gekregen. Belt u morgen terug, u hoort spoedig van ons, nee niets ontvangen en ga zo maar door.

Man, wat zou het Mantelzorgen toch “eenvoudig” kunnen zijn als er duidelijkheid en helderheid zou komen.

Daar kun je vast bruikbaar beleid voor ontwikkelen! Morgen maar weer eens bellen…

Edwin Willemsen is FREElancer. Hij werkt als organisatie psycholoog en columnist en is als docent verbonden aan de Stichting weet wat je besteedt. Een vrij- en omdenker en minimalist, gek op zijn drie honden.