skip to Main Content

Vrienden – anoniem ingezonden blog van een mantelzorger

Ik kende het alleen als cliché: Als je het zwaar hebt weet je op een gegeven moment wel wie je echte vrienden zijn. Ik was naiëf. Ten eerste omdat ik dacht dat mij nooit iets zwaars zou overkomen.
En ten tweede omdat ik ervan overtuigd was dat MIJN vrienden echt niet af zouden haken.
En toch wist ik afgelopen week op een alles-is-even-te-veel-avond niet goed wie ik moest bellen.

Vriendin A heeft het zelf heel zwaar. Zwaarder nog dan ik, als je zoiets al enigszins objectief kan beoordelen.
Vriendin B is net op bezoek geweest, heeft al een hele lading ellende van mij meegekregen en heeft daar waarschijnlijk voorlopig genoeg aan (vul ik op zo’n moment dan even in).
Vriendin C heeft ook niet de makkelijkste jaren achter de rug en is niet van de spontane dingen.
Vriendin D … geen idee eigenlijk of ze nog wel ‚vriendin’ is. In het afgelopen jaren is er een hoop gebeurd. Alle grote veranderingen hebben het uiterste van ons gevraagd. Fysiek, mentaal, emotioneel, financieel. We hebben alle hulptroepen ingeschakeld die we maar konden krijgen. Uit de meest verrassende hoeken kwamen mensen die ons concrete hulp boden en op wiens daadkracht we mee mochten liften. Maar Vriendin D was de grote afwezige. Te druk met haar eigen dingen. Of zo. Niet dat er ruzie is. We zien elkaar af en toe in de wijk en praten vriendelijk over koetjes en kalfjes. Maar échte contactpogingen werden en worden afgeketst.
Vriendin E woont honderde kilometers verderop en heeft ondanks mijn verhalen niet echt een idee wat er bij ons aan de hand is. Onze telefoongesprekken gaan met name over haar collega’s ‚die stom doen’. Of zoiets.

Bij mij gebeuren er dan een paar dingen:
Ik vraag me af wat ik verkeerd heb gedaan (wat zegt dat over mij?!). Heb ik Vriendin D in het verleden te veel belast met onze problemen? Is de zwaarte die om ons gezin heen hangt haar te veel geworden en heeft ze dus geen zin meer in donkere wolken? Ik vraag me af of het allemaal te confronterend is. Maakt het haar bang dat het leven niet maakbaar is en dat in een splitsecond alles anders kan zijn? Wil ze het gewoon niet zien? En ik vraag me af of er met háár alles okay is en neem me voor het gewoon te vragen.
Ik voel me eenzaam.
Ik word gek van mijn eigen zelfmedelijden.
Ik struin wat rond op forums van en met andere mantelzorgers. Na korte tijd constateer ik dat het op zo’n dip-avond maar heel éven helpt om alle ellende te ventileren. Van alle mede-ellende word ik alleen maar nog somberder.
Ik lees op facebook demonstratief hele gewone verhalen en besef dat iedereen zijn eigen leed heeft.
Ik probeer af te wegen wat ik nu moet. Niets zeggen tegen Vriendin D blijft me frustreren. Wél iets zeggen maakt het misschien tot een groter probleem dan het is.
Ik denk na over vriendschap. Over kwaliteit en kwantiteit. Over prioriteiten. Over tijd hebben. Over hoe moeilijk het voor sommige mensen blijkt te zijn om tijd te géven. Want dat is het eigenlijk gewoon in essentie: Even tijd geven, je eigen – vaak schaarse – tijd willen delen.
Ik besef dat ik kan overkomen alsof ik het best goed doe. Ook al voelt dat voor mezelf bepaald niet vaak zo. Misschien, denk ik dan, misschien zie ik mijn eigen kracht gewoon niet meer, maar is hij er ergens wel. Na deze gedachte walg ik van mijn positiviteit (mag ik alsjeblieft gewoon even somber zijn??).
Ik denk na over ons leven van de afgelopen jaren. Over wat nou eigenlijk een natuurlijke flow is en wat daadwerkelijk te maken heeft met onze situatie. Mensen komen en gaan vaak nou eenmaal. Moet je dan tegen beter weten in vasthouden aan iets wat er eigenlijk misschien al niet meer is? Als alles wat je nog deelt het verleden is? Of moet je – ik denk even aan Vriendin E – zoeken naar nieuwe gezamenlijke paden?
Ik ben dankbaar voor alle mensen die regelmatig vragen hoe het gaat. En het antwoord ook echt willen horen. De meeste bestempel ik niet meteen als vrienden. Het zijn geen mensen die ik in een crisissituatie zo maar even zou opbellen. Maar hun oprechte interesse doet goed.

De alles-is-even-te-veel-avond. Hoe eindigt die gebruikelijkerwijs? In elk geval met het besef dat niemand de pijn van mij kan overnemen. Dat alle (ook praktische!) hulp zeer welkom is, maar wij het aan het eind van de dag toch zelf moeten doen, hoe frustrerend ook. Dat zo’n avond ook gewoon nódig is om erbij stil te staan dat het woord ‚mantelzorg’ best gezellig klinkt, maar ‚mantelzorg verlenen’ vaak een helse job is waar je niet per se voor hebt gekozen. Dat het iets is wat je leven en alle bijbehorende facetten overhoop gooit. En dat je daar verdorie meer dan stevig van mag balen. (Dan maar alléén.)
Een warme douche. Iets lekkers te eten. Zakdoekjes. Een warme deken.
En de volgende ochtend weer door.
Dit blog is op verzoek van de schrijfster anoniem geplaatst.

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X