Voorbereiden op het verzorgingshuis #alsmijnvader

Het zijn hele zware tijden in huize Bruurs! Papa wordt steeds vergeetachtiger en is zich totaal niet bewust van zijn situatie. Dat en alle dingen die daar dan weer bij komen kijken, maken het mantelzorgen inmiddels tot een vorm van topsport.  Dag en nacht houdt hij ons bezig. Ik kan me niet herinneren ooit zorgelijker geweest te zijn dan nu en vraag me serieus af hoe lang we het nog volhouden om papa nog thuis te kunnen laten wonen. Het verzorgingshuis komt wat ons betreft nu echt in zicht maar we hebben een groot probleem: Papa wil het echt niet!

Bij een aanvraag voor opname in een psychogeriatrisch verpleeghuis moet altijd worden vastgesteld of de persoon met dementie bezwaar heeft tegen opname. Dat wordt gedaan met een zogenaamde BOPZ verklaring (Wet Bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen). Vier jaar geleden, bij de indicatie van het CIZ werd die BOPZ  bij mijn vader afgenomen maar hij werd woest op de dame die de verklaring afnam: “Ons soort mensen wordt niet opgenomen”, gilde hij haar destijds toe. “Ik ga helemaal nergens naartoe. Ik blijf hier!!”

Jammer dat hij het nooit heeft willen en kunnen inzien. In een verzorgingshuis is hij natuurlijk dag en nacht verzekerd van de verzorging die hij zo nodig heeft. Verzorging die wij hem – in zijn thuissituatie – steeds moeilijker kunnen geven. Opname is echter een ingrijpende gebeurtenis, waar je normaal langzaam naartoe groeit. Om te beginnen heb je er gesprekken over met de persoon die het betreft.

Elke keer als ik er ben, begin ik even over het nieuwe, lokale verzorgingshuis, waar wij hem op de wachtlijst hebben gezet.  Over dat het zo mooi wordt en dat velen zich inmiddels hebben ingeschreven. Niets dwingends maar puur om zijn nieuwsgierigheid te wekken. Dat lukt vaak want hij ziet zelf – tijdens zijn wandelingen met zijn hondje – hoe mooi het huis in aanbouw wordt. Tot ik begin over eventuele opname….Voor papa is dat absoluut onbespreekbaar gebleven. Kijk maar…