Voor twee…

Hoe diep mantelzorgen voor je dierbare zich in je hoofd en hart nestelt, ik word er nog vaak aan herinnerd. Mijn vader is hier niet meer, en toch is hij overal.

Nu, twee jaar na zijn overlijden, denk ik nog vaak in twee. In de kleine alledaagse dingen, tijdens het boodschappen doen, in het koken voor twee, wanneer ik een mooie trui zie en nog soms kan denken “dat is wat voor pa”.

In de spontane uitnodiging om samen op pad te gaan en mijn eerste gedachte nog met regelmaat is: Kan dit wel? Niet iedereen zal dit misschien begrijpen, het is misschien ook wel wat vreemd na al die tijd.

Maar jarenlang was hij mijn wereld, en ik die van hem. Mantelzorg is liefde in actie, maar ook een leven in tweeën: zijn behoeften en die van mij, verweven in de vele keuzes die je dan maakt. Altijd rekening houden met, velen zullen dit herkennen.

Zomaar een klein voorbeeld: vanochtend stond ik in de keuken om mij een vers sapje te persen. Een gezonde gewoonte van toen wat ik weer meer op moet gaan pakken. Sinaasappelen gehalveerd en geperst, hun sap in twee glazen verdeeld…. Eén glaasje vond zijn weg naar de koelkast, zorgvuldig afgedekt. En plots, midden in dat ogenschijnlijk simpele gebaar, werd ik wat emotioneel. Voelde ik weer voor even zijn gemis.

Dit alles klinkt misschien wat zwaar en denk je nu “waar zit dat gelukje?”

Ik prijs mij gelukkig, ik zal nooit egoïstisch kunnen zijn. Ik heb lang mijn leven gedeeld met hen die mij dierbaar zijn. Zelfs in mijn alleen zijn is mijn huis nog steeds open en aanschuiven mag. Er is toch genoeg voor twee ;-)