Verlatingsangst

Gisteren heb ik mijn moeder voor twee weken in respijtzorg geplaatst.

Ik wilde naar een seminar buiten de stad en ik wilde er even tussenuit. Ik heb de dagen letterlijk afgeteld, net als een kind de dagen aftelt tot het kerstmis is, of tot het vakantie is.

Toen ik gisteren opstond, was het enige dat ik dacht: ‘laat er alsjeblieft niets gebeuren dat mijn plannen zal ontsporen.’ Ik kon haar de waarheid niet vertellen omdat ik wist dat ze zich zou verzetten, dus ik zei dat ze naar de dokter zou gaan. Zelfs dat is iets waar ze zich tegen verzet.

Ik had de vorige dag boodschappen gedaan zodat ze alles had wat ze nodig had, en ik was uitgeput. Zoals gewoonlijk duurde het ritueel van het aankleden twee uur. Ik gaf haar ontbijt en lunch, gaf haar de dagelijkse pillen die ze nodig heeft. Ik had de avond ervoor haar tas ingepakt, dus we konden vertrekken.

De taxirit was rustiger dan gewoonlijk, ze leek rustiger dan ze de laatste tijd was geweest: manisch en geagiteerd. In haar hoofd ging ze de laatste maanden terug naar haar kindertijd en sprak over overleden familieleden alsof ze nog leefden.

We gingen het gebouw binnen, waar ze in het kantoor chocoladekoekjes zag die ze wilde hebben. Ik gaf haar een koekje. Opeens voelde ik me een verrader. De drang om haar hand te grijpen en samen weg te rennen overviel me, maar ik wist dat dat belachelijk was.Er waren zoveel mensen aan het werk om dit mogelijk te maken, dus ik bleef ingetogen op mijn stoel in het kantoor zitten. Ik keek naar haar en dacht: ‘ze heeft geen idee waarom ze hier echt is.’

Na al het papierwerk werden we naar haar kamer gebracht. Een mooie kamer met tv, een niet-werkende magnetron, een kleine maar functionele badkamer, een inloopkast, uitzicht op de straat, licht en luchtig maar warm omdat ze het altijd koud heeft. Ik zei tegen haar dat ze kon gaan zitten en ze zei dat het een mooie kamer was, nog steeds niet begrijpend dat dit de komende twee weken haar ’thuis’ zou zijn.

We gingen naar de activiteitenruimte en daar was muziek. Ze zong mee met oude, bekende Amerikaanse liedjes waarvan ze zich de meeste herinnerde. Dat duurde een paar uur en ik moest wegglippen voor het eten terwijl zij werd afgeleid. Ik voelde me zo schuldig om weg te glippen. Dus bleef ik nog even, keek in haar ogen, op zoek naar de moeder die ik al meer dan 50 jaar kende, en kuste haar op de wang. Ze vroeg me de spullen op te halen die ik meegenomen had omdat het laat werd en we naar huis moesten. Ik liet haar achter in de activiteitenruimte en er werd mij verzekerd dat alles goed zou gaan met haar.

Ik kwam thuis en in plaats van het gewenste gevoel van opluchting voelde ik me leeg en eenzaam. Ik vroeg me af hoe het met haar ging en dacht: ‘ ze zou hier moeten zijn, in haar huis waar ze al meer dan 50 jaar woont.’ Ik voelde me beroerd, ging van de ene naar de andere gedachte, een emotionele achtbaan. De hele nacht luisterde ik elke keer of ze bewoog, ik vergat dat ze er niet was.

Vanochtend werd ik vroeg wakker en deed wat ik altijd deed, ik stond op, tegen wil en dank, en ging haar ontbijt maken. Ik was opnieuw vergeten dat ze er niet was. Deze keer kwam ik redelijk snel tot rust toen ik me bedacht dat ze op een goeie plek was en dat ik even de rust zou krijgen die ik zo lang niet had gehad. Ik ging terug naar bed met de telefoon naast me. Op dat moment kwam er een mailtje binnen waarin stond dat ze zich afvroeg waarom niemand haar kwam halen, maar dat ze de hele avond gekaart had voordat ze naar bed ging. Ze was opgestaan voor het ontbijt en was nu in de leeszaal met andere bewoners.

Ik was nog steeds niet helemaal gerust maar voelde me na dat bericht iets beter. Ik heb geen kinderen dus ik heb nooit verlatingsangst gehad, maar ik begrijp nu voor het eerst hoe ouders zich voelen als ze hun kinderen moeten loslaten.

Door T. Graham.