skip to Main Content
Vandaag Publiceren We Al Weer De 100ste Beers Wereld!

Vandaag publiceren we al weer de 100ste Beers wereld!

Ik vroeg me af waarom ik in hemelsnaam op de terug weg Beer had beloofd naar Elst te gaan rijden om zijn geliefde cadeau winkel te bezoeken voor een mooie letter. De weg van het Gelderse dorp waar we net een aantal dagen vakantie hadden gevierd lag op een uur rijden en Arnhem had blijkbaar besloten net 2 grote doorgangswegen te willen repareren waardoor we eerst een 1 moesten volgen en daarna een 2. Dat ging natuurlijk niet soepel waardoor de spanning van Beer, die al behoorlijk, was nog groter werd.

Het zusje hadden we bij het dorp op de Veluwe op de trein gezet omdat ze alleen terug wilde via Utrecht naar onze stad waar ze met een vriendin had afgesproken te gaan shoppen met haar verjaardagsgeld. Ze glom van zelfstandigheid. Officieel mag ze geen railrunner meer zijn maar een paar dagen 12 zijn, geeft je echt nog wel het recht op een kaartje van 2,50, vond ik.

Ik had besloten toch maar even weg te willen naar een leuk huisje waar de honden in de omheinde tuin heerlijk op Eekhoorntjes jacht konden en wij door de mooie heide en zandvlakten konden verdwalen. Ook was het een zeer rustig park met allemaal gekochte huisjes waar ik mazzel had dat een mevrouw er een aantal in de verhuur had. Er was ook een heerlijk rustig zwembad met kinderen die niet ouder waren dan 12 of 13.

Op de heenreis voelde ik een blije energie van Beer die naast me zat, alle blauwe borden volgend. Ik verdacht hem er van dat hij op internet de hele route al uit zijn hoofd had geleerd. Voorbij Utrecht was het voor hem duidelijk dat we echt op vakantie gingen. Luid en duidelijk heeft hij elke paar minuten gezegd; “We gaan nu op vakantiehuisje!” of “nu zijn we op vakantie, 4 nachtjes slapen!”. Ik begreep hieruit dat hij zich toch werkelijk verheugde op even weg zijn ookal staat er duidelijk in zijn Beren bijsluiter dat hij niet van verandering houdt.

In het huisje kreeg hij een slaapkamer voor zichzelf met een stapelbed. Het nachtkastje gebruikte ik voor een vers dik pak printpapier. Met een stoel erbij had ik een veilige haven gemaakt waar hij niet uit wilde zolang we daar lekker in het huisje zaten. Ik was enorm trots en opgelucht dat ik zowaar eerst de tassen kon uitpakken zonder dat er al Wifi was, dat moest ik nog uit gaan zoeken hoe dat werkte. Beer had genoeg aan het scheuren in zijn kamer waarvan hij demonstratief de deur dicht van trok. Ik hing alvast 3 grote slingers op waar we net onder door konden lopen want het zusje werd de volgende dag dus 12. We hadden al 2 tassen boodschappen gehaald met natuurlijk cijfers voor Beer.

Vakantie betekent voor hem toch wel elke dag naar een winkel gaan om 2 of 3 cijfer combinaties uit te kunnen zoeken en we zijn er achter gekomen dat Nunspeet eigenlijk Beerspeet moet gaan heten want daar is een prachtig overzichtelijke straat met wel 3 kaartenwinkels, 1 feestwinkel, een Hema en een Xenos. Feest voor Beer dus die elke dag bedacht waar hij nu weer heen wilde en in welke volgorde. Ik maakte er maar gebruik van door bij de Appie wat boodschappen te kunnen doen.

Dan is het nu echt duidelijk geworden dat overal waar we ook komen we mensen tegen komen die iets met autisme hebben. Zo was er een vrouw met hond die werkte op een dagbesteding. Een vader aan het zwembad, wiens vrouw met kinderen werkt met autisme. Ook was er een jongen die vertelde dat hij ook autisme had maar waarvan ik Beer totaal niet in herkende die naast hem in het water vrolijk waterfonteintjes maakte met een straal water uit zijn mond, terwijl hij zijn gouden opblaas 3 naast zich liet drijven. Ik gaf het park in mijn gedachte een goedkeuring als ‘autiproof’ park.

Het schema was strak met bos, douchen, eten, cijfers kopen, eten, bos, zwemmen, huisje spelen, eten, bos en lekker zwemmen weer, douchen, spelen en slapen. Beer wist precies waar hij aan toe was en ik liet het zusje zelf een beetje aanschuiven waarin ze behoefte had. Er is een dag geweest dat ze koos in het grote bed te willen chillen met haar telefoon en vele vriendinnen. Best, bedacht ik me want dan kon ik het schema met Beer blijven doen. Ik merkte dat de momenten ik met haar armbandjes ging maken bij het zwembad of een kopje thee bij de TV ’s avonds erg waardevol waren op haar manier van samen zijn.

Toen we gingen eten in een restaurant midden in het bos waar we al vaker zijn geweest omdat er een grote zandspeeltuin bij zit, zag ik dat Beer echt aan het genieten was. “Dit is iets leuks doen!” zei hij terwijl hij zijn spareribs met frietjes met cola aan het eten was. Hij zei het gelijk nog even 5 keer ook. Ik merkte dat ik een glimlach had die niet meer weg ging. Ik zag mijn 2 kinderen tegenover me op hun eigen manier blij zijn met een situatie die we niet elke dag kunnen doen. Het was goed.

Ik zag een vader en een moeder naast ons zitten, de moeder met een baby en de vader met een verhit en vermoeid hoofd achter hun zoontje aan rennend. Het jochie wilde maar niet accepteren dat de gouden opblaas 7 van Beer niet van hem was, daar in de speeltuin. Beer had voor het eerst een krijs laten horen om aan te geven dat het zijn cijfer was.

Ik zag een vader zijn grote zoon die duidelijk meerdere beperkingen had ondersteunen om hem zo ook deel te laten nemen in de speeltuin en merkte dat ik een gevoel moest onderdrukken dat ik zowel vader als moeder ben. Ik heb een klein beetje steun soms aan het zusje die wel even kan pinnen voor me zodat ik niet Beer met 2 honden door een vol restaurant hoef te loodsen maar ik kan niemand naar Beer sturen om mij even te kunnen helpen hem gerust te stellen voor kleine jongetjes die het voorzien hebben op zijn cijfers.

Toen ik het afgepeigerde gezicht zag van de man die het zoontje nu tussen een ander klimtoestel aan het peuteren was bedacht ik me weer dat ik mazzel heb met Beer die zo goed zichzelf kan vermaken. Ik glimlachte weer diep toen we door het mooie bos terug reden naar het huisje, “nog 2 nachtjes slapen!” klonk het naast me.

Waar ik weer achter ben gekomen is dat de laatste 2 dagen vakantie voor Beer niet altijd even soepel gaan. Eigenlijk is hij dan weer bezig met wat er na de vakantie zou gaan gebeuren en dat was dit keer even spelen thuis en daarna naar het logeerhuis. Ik had bewust dat logeerweekend laten aansluiten zodat ik de nodige rust kon pakken maar Beer vond het allemaal maar ingewikkeld. Ik denk dat de laatste dag hij elke 3 minuten wilde vertellen dat hij eerst gaat logeren en daarna naar de Hornbach wil gaan voor dat en dat cijfer. Hem uitleggen dat ik het nu wel weet, werkt niet. Ik moest zijn geluiden zelf maar niet geheel in mijn gehoor laten komen dus probeerde ik het maar te negeren.

Inmiddels waren er al 2 volle vuilniszakken snippers en ik wist dat het schoonmaken van het huisje best veel werk zou zijn met overal kleine witte snippers van gescheurde cijfers en verkeersborden en Beer die denkt dat het weg gaan gewoon weg gaan is zonder dat ingewikkelde inpakken, opruimen en afsluiten van zo’n huisje. Inmiddels vond ik op de radio met geluk 4 fm waar een stukje Mozart aan het spelen was waarvan ik probeerde Beer naast me in de auto en gelijk mijn hersens wat meer rust te geven.

Het zusje was denk ik al met haar trein op Centraal aangekomen en wij zaten nog steeds in de auto over de A12 met 2 doorgedraaide honden achterin en Beer die nu elke minuut achter elkaar met angst in zijn stem zijn schema aan het herhalen was. Ik moest me sterk maken dat ik hem die vakantie niet had aangedaan maar dat ik hem en zijn zusje toch echt even had getrakteerd op iets fijns.Beer was inmiddels met zijn zware Beren uithalen hartverscheurend aan het huilen naast me. “Eerst spelen thuis en daarna logeren” klonk hij achter elkaar. Troosten werkt ook niet, dat weet ik uit ervaring. Het werkt ook niet om me schuldig te voelen al doe ik dat toch.

“Mama gaat even uitrusten en Beer gaat even logeren”, probeerde ik hem gerust te stellen. Vakantie is echt hard werken voor mij dus ik lijk wel gek als ik het enige logeerweekend in de maand ga afzeggen.

Zo heb ik hem geheel onrustig afgezet bij het logeerhuis. Hard springend op de trampoline in de tuin met zijn huilen, ging ik met een rot gevoel weg. Het zusje zat op het bankje voor ons huis te wachten. Gelukkig kreeg ik nog een mailtje terug dat Beer na een uur weer tot rust kwam en grapjes maakte, zelfs mee ging die avond met de groep naar de speeltuin. Door een mega migraine aanval, die natuurlijk los kwam, las ik het en kon ik lekker gaan slapen in mijn eigen bed. “Dag vakantiehuis, tot de volgende keer!”, riep ik in de auto nog toen we het fijne park afreden door de slagboom. Het was toch echt goed geweest.

Lieve moeder van Beer,

Vandaag publiceren we al weer  jouw 100ste blog op Mantelzorgelijk. We zijn super blij met jouw mooie, indringende en leerzame verhalen en met het feit dat je ons een kijkje geeft in Beer’s Wereld. Dankjewel daarvoor!

Liefs,

Aletta, Claudia en Marjolijn

 

Dit bericht heeft 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X