Na de val uit Wonderland: ‘Steeds een stukje meer écht weg…’

Na papa’s overlijden kwamen er de brieven. Van zijn pensioenfondsen, van zijn AOW, van de belasting.
En werd hij beetje bij beetje opgeheven.
Werd ik voor de belasting de erven Ooms.
En moest ik ineens weer handmatig zijn belastingformulier invullen. En toen ik daarover belde met ‘de dienst nabestaanden’ en vroeg waarom het niet meer digitaal, bleek (achteraf logisch) papa’s digi-D met zijn overlijden te zijn opgeheven…

Het voelde vreemd en raar en verdrietig. Want ik wist natuurlijk heus dat papa er niet meer was, Maar het regelen van dit soort dingen en het zwart op wit zien van… Het hakte er toch keer op keer een beetje in.  Het was zo echt. En het voelde alsof papa ook al was hij er niet meer, toch nog postuum een stukje werd uitgeveegd.

Het meest zag ik op tegen het opnieuw aanvragen van de machtiging voor de rekening van nu alleen mama. De bankmensen vonden dat dat echt moest. Omdat we dan straks in geval van mama’s overlijden in ieder geval niet voor verrassingen kwamen te staan. Ik vond het lastig. Een blik op deze pas maakte dat papa er toch nog een beetje bij. Ik vond het zo gezellig staan…
Maar soms moeten dingen.

En dus bereidde ik mama en mezelf hierop voor. Het aanvragen van een rekening en een bankpas op enkel haar naam. En maakte ik een afspraak bij de bank om met haar de machtiging voor mij hiervoor te regelen.
We verheugden ons niet, mama en ik. Omdat we allebei nog zo goed wisten hoe we bij de vorige machtiging nog met zijn drieën waren. En papa, met zijn toen al stukke hoofd, toch nog voldoende besef had van wat er gebeurde. En vol overtuiging de meneer van de bank vertelde dat hij mij zijn vertrouwen gaf. En de bankmeneer zo geduldig en aardig was. En het  eigenlijk een leuk bezoek werd.
Met deze herinnering in ons hoofd gingen mama en ik op pad.

En soms is het gewoon fijn dat er horken bestaan. En dat je daar dan door geholpen wordt op moeilijke momenten. Het horkgedrag van de bankjongeman die dag, maakte het ons makkelijk. Zijn volledig voorbij gaan aan mijn moeders “mijn man is overleden”, maakte bijna dat we ons in een slechte sketch waanden. En zorgde ervoor dat we zo snel mogelijk weg. Omdat het naar en stom. Maar niet zwaar. Dat dan weer niet.

De bankpas zonder papa’s naam en mét machtiging zit inmiddels al geruime tijd in mijn portemonnee. Naast die mét zijn naam en zonder machtiging. Voor de gezellig.