Vakantie

Na t lezen van Marjolijn haar stukje rolde de tranen over mijn wangen. We waren net de dag daarvoor terug gekomen van een ingelast weekje kamperen. Het ging met de lichamelijke klachten van mijn man Jos net wat beter dus plakte we er, met de perfecte weersvoorspelling in t vooruitzicht nog een weekje kamperen achteraan. Gelukkig is het niet allemaal zwart/wit en genieten we nog van de dingen die wel kunnen samen op onze eigen manier, maar wat ze schreef kwam zo bij me binnen dat ik spontaan moest huilen. Ook ik mantelzorg al 15 jaar en vakantie vieren is soms met tijd en wijle een flinke uitdaging. Het altijd aanstaan, de planning vooruit en het onverwachte kan ook mij wel eens opbreken, maar een back-up is niet steeds voor hande wanneer je 24/7 met elkaar bent. Die tuinstoel voor de caravan, die mooie fijne fietstochtjes, het geen benul van tijd hebben heeft voordelen, maar voor iemand met NAH is planning toch heel belangrijk. Wanneer zijn eerste woorden in de auto opweg zijn, hebben we alles, zeg ik 1, bei en onze pinpas….. En probeer ik alles los te laten, maar altijd met de vaste lijn naar Jos z’n hoofd, want ik ben steeds zijn hard drive.