Twijfels dat ik er gek van word!

Sinds 5 jaar zorg ik voor mijn partner die door een ongelukkige val van de trap een hersenbloeding heeft gehad. Na een periode van revalideren kon hij zich gelukkig weer aardig goed zelfstandig redden. Hij ging op een gegeven moment vrijwillig aan de slag in het buurthuis, hielp daar twee ochtenden in de week mee in de leeshoek met het uitlenen van spellen en boeken. Ikzelf werk fulltime als projectmanager bij een technisch bedrijf.

Zo konden we ons de eerste jaren prima redden, maar hij kreeg toch weer gezondheidsproblemen en van mij had hij steeds meer hulp nodig bij dingen die hij eerder nog prima zelf kon. Het lijkt er soms stilletjes in te sluipen, dan heb ik niet eens echt door totdat ik in de avond eindelijk even tijd voor mijzelf heb. Dan merk ik dat het soms net iets te veel van het goede is.

Momenteel is het helemaal misse boel, we zijn zelfs apart gaan slapen omdat ik anders helemaal niet aan mijn rust toe kom. Hij is erg onrustig, gaat er in de nacht vaak uit en dan ben ik ook automatisch weer wakker uiteraard. Maar de keuze om naar de logeerkamer te verkassen haalt voor mij nog niet veel uit, want nu lig ik wakker door de nachtzorgen in mijn hoofd. Hoe gaat dit verder, hoe moet dat met mijn werk: ik kom nu al met regelmaat gehaast en te laat op de zaak dit gaat zo niet goedkomen.

En soms vraag ik mij zelfs af of het met onze relatie wel goed blijft gaan, want hou ik nog wel genoeg van hem? Zoveel twijfels: ik word er gek van!

Chris x