Toen veranderde alles..

Gek om deze uitgelichte afbeelding van mijn vader en zijn meiden weer eens op Mantelzorgelijk te zien, hè? Maar ik heb een reden want heel vaak wordt mij gevraagd: ‘Wat vond je het moeilijkste moment in je mantelzorgfase?  Daar hoef ik nooit lang over na te denken want ik weet het nog precies. De dag dat mijn vader definitief naar het verpleeghuis verhuisde en de tijd daarna!

Zes jaar lang hadden mijn zussen en ik thuis voor hem gezorgd. Zes jaar waarin hij, ondanks zijn Alzheimer, een redelijk positieve man bleef. Kon iets niet linksom dan gingen we gewoon met z’n allen rechtsom. Natuurlijk waren er genoeg moeilijke momenten, maar hij vertrouwde op zijn dochters en op de veilige wereld die we als gezin samen hadden opgebouwd. Tot die ene dag, waarop alles veranderde..

We probeerden de overgang zo rustig mogelijk te laten verlopen. Zijn favoriete bankje, z’n vertrouwde foto’s, het dekentje dat hij altijd gebruikte, zijn tv en afstandsbediening- alles stond klaar in zijn nieuwe kamer. Maar niets kon verbergen dat dit geen echt thuis was. Ik zag het meteen in zijn ogen: boosheid, verwarring, onzekerheid, angst.

De eerste dagen hield hij zich nog vast aan de beleefdheid die hem altijd zo kenmerkte. Hij lachte vriendelijk naar het personeel, probeerde gesprekken te voeren, maar onder de oppervlakte borrelde iets wat ik nog niet eerder bij hem had gezien. ’s Nachts belde hij ons in paniek met zijn mobiele telefoon. Hij wilde maar één ding: naar huis. Hij snapte niet waarom hij daar was. “Wanneer kom je me halen, Mallijn? vroeg hij. En ik had natuurlijk geen antwoord dat hem geruststelde.

Binnen een week of 3 veranderde hij. Waar hij thuis nog redelijk positief was geweest, werd hij hier bang en onzeker. Zijn wereld voelde niet meer veilig en vertrouwd. Hij raakte gedesoriënteerd, sprak ook steeds minder, en ik zag de glans uit zijn ogen verdwijnen. Dit hieronder is een van de laatste foto’s waarop hij nog écht lacht. Kort daarna werd hij steeds somberder en uiteindelijk… leeg. Mijn vader was er nog, maar tegelijkertijd was hij eigenlijk al weg.

Het schuldgevoel vrat aan ons. Hadden we toch nog langer voor hem kunnen zorgen? Hadden we het anders moeten doen? Was er een manier geweest om dit te voorkomen? Ik weet nu dat deze vragen velen bekend voorkomen. Het moment waarop thuiszorg en mantelzorg in de thuissituatie niet meer genoeg is, voelt als falen. Maar dat is het niet!

Wat ik anderen in dezelfde situatie wil meegeven, is dit: je doet wat je kunt, zolang je kunt. Soms is een verpleeghuis de enige optie, hoe pijnlijk ook. Dat betekent niet dat je tekortgeschoten bent. Integendeel. Het betekent dat je alle liefdevolle zorg hebt gegeven die je kon, en dat je nu moet leren loslaten. Niet om je dierbare te vergeten, maar om er op een andere manier voor hem te zijn.

Mijn vader veranderde door de verhuizing. Maar mijn zussen en ik veranderden ook.  Alles veranderde vanaf dat moment eigenlijk. We moesten met name accepteren dat liefde soms betekent dat je iemand voor eigen en andermans veiligheid moet laten gaan, zelfs als je hem het allerliefst thuis had gehouden. Die les was zwaar, maar ik hoop dat het anderen helpt die nu voor diezelfde moeilijke, bijna onmogelijke beslissing staan. Ik wens jullie sterkte, wijsheid en heel veel liefs 🫶