Stofzuigerhanden #Mam #AdelheidRoosen #AlzheimerFluisteren #74

Je handen zijn een stofzuiger geworden. Kruimels rapen is je liefste bezigheid, nu je in het gips zit. Met haast gepassioneerde concentratie verzamel je ze op kleine bergjes door de kamer. Je mompelt tevreden en roept de kruimels ook: ‘kom jij eens hier’. Ik zet de koffie met appeltaart naast je op de grond en ga bij je in het gangpad liggen. Je mag nu elke dag op de grond zitten, liggen, zoveel je wilt. Het heeft even geduurd, en wat verbaal geweld gekost, om het management te overtuigen. Of misschien was van ‘overtuigen’ niet eens sprake. Ze bleven het totaal met me oneens, maar ze konden niet om het dwingende feit heen, dat dit jouw huis is, waarin jij mag doen wat jou gelukkig maakt.

Ik heb er nog een papier voor moeten tekenen, wat ik met vet plezier deed; kom maar op met die bureaucratie! En schreef tot hun verbijstering m’n handtekening met m’n lippenstift –want ze konden me nergens zwart op wit aantonen dat dat verboden was- zodat de administratie vrolijk rood gekleurd de kast in kon.

Nadat je je hele tapijt de afgelopen week ‘ontkruimeld’ had, verzamel je nu de kruimels van de laminaatvloer in het halletje. Wederom met je vingers. Je keek net al even gretig om de hoek van je kamer naar de lange gang met aan het einde de lift. Het leek alsof je dacht, ‘gelukkig nog genoeg meters om te ‘ontkruimelen’ deze week.

Ik loop straks weer naar die lift. Dan sleep je je met je gipsen pootje mee tot aan de liftdeur, en vlak voor die sluit, zie ik de grootst mogelijke gretigheid in je ogen. Kon je maar voor even een kruimel worden, en mee glippen naar beneden, naar buiten.