skip to Main Content

Soms heb ik geen woorden meer

Het is stil in mij. De gebeurtenissen van de afgelopen week hebben een grote impact op onze samenleving. Zo ook op mij. Het laat me niet los dat er deze week drie mensen op hun werk zijn overleden door geweld van anderen.

Drie mensen die vanuit hun overtuiging en beroep klaar stonden om anderen te helpen. Drie hulpverleners. Drie mensen die naar hun werk gingen en nooit meer thuiskwamen. Ze waren iemands ouder, partner, kind. Drie mensen die werden geliefd en nu zwaar worden gemist door hun familie, vrienden en collega’s.

Ik heb het over Peter, Arno en Martin. Peter die streed tegen onrecht als misdaadjournalist en die midden op straat werd neergeschoten. Arno die als motoragent onze samenleving veilig wilde houden en door een vrachtwagen van de weg gereden werd. En Martin die als zorgbeveiliger in de GGZ zijn collega probeerde te beschermen en zo zelf het slachtoffer werd van een schietende cliënt.

Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Drie hulpverleners in één week die door geweld om het leven zijn gekomen. Zomaar uit het leven gerukt door een ander. Daar heb ik echt geen woorden voor. Het maakt me boos en verdrietig. Dit kan niet, dit mag niet.

En dan zie ik ook de beelden van het natuurgeweld in Limburg en in de omliggende landen. Mensen die op de vlucht zijn voor het water en alles moeten achterlaten. Ook daar met slachtoffers die nooit meer thuis zullen komen.

Ik kan alleen maar denken aan al dat verdriet en aan die machteloosheid. Aan al die mensen wiens leven volledig op z’n kop staat. Daar waar het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Dan heb ik gewoon even geen woorden meer en blijf het wat langer heel stil in mij.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X