skip to Main Content
Sluiting Verpleeghuizen Geen Negatieve Gevolgen Bewoners?

Sluiting verpleeghuizen geen negatieve gevolgen bewoners?

Vol verbazing las ik de uitkomsten van een ‘wetenschappelijke’ studie. De sluiting van de verpleeghuizen dit voorjaar heeft volgens een onderzoek van Amsterdam UMC geen negatieve gevolgen gehad op stemming, cognitie en dagelijks functioneren van verpleeghuisbewoners. Zo ervaarden bewoners tijdens de lockdown niet meer depressieve gevoelens of angst dan een vergelijkbare groep bewoners in dezelfde periode een jaar eerder. Het aantal conflicten op de afdelingen en de hoeveelheid voorgeschreven rustgevende medicatie bleken zelfs lager dan een jaar eerder. Nou breekt mijn klomp!

Leugens?

Toen ik het bericht van Amsterdam UMC  las voelde ik meteen weer de wanhoop, de woede en het intense verdriet van honderden mantelzorgers, die ik in de periode half maart t/m eind juni aan onze hulplijn sprak. Hebben die het dan allemaal overdreven? Waren dat leugens? Ik kan het niet geloven! Ik vind het allemaal heel erg vreemd. Hetzelfde Amsterdam UMC kwam begin deze maand namelijk nog met een onderzoek waarin werd geconcludeerd dat de deuren van de instellingen niet meer dicht mogen, juist vanwege de levenskwaliteit. Dat was wel een kleiner onderzoek, maar toch. Hoe kan het dat deze onderzoeksresultaten zo uiteenlopen? Wat krijgen we nou, zeg!

Representatief onderzoek?

Zoals de meesten wel weten ben ik enorm allergisch voor onderzoeken die NIET representatief zijn. Hoe representatief is dit onderzoek eigenlijk ? Ik las dat het werd uitgevoerd onder 1000 bewoners van verpleeghuizen. Of eigenlijk onder zorgmedewerkers, want in het nieuwsbericht las ik : ‘Het onderzoek is gebaseerd op observaties van zorgmedewerkers in ruim 30 verpleeghuizen’. Zorgmedewerkers blijken al jaren te registreren hoe het met bewoners gaat. Kijkt iemand bijvoorbeeld droevig? En hoe voelen de ouderen zich? De onderzoekers hebben de registraties tijdens de intelligente lockdown vergeleken met dezelfde periode een jaar geleden.

Ja, zo lust ik er nog wel een paar, zeg! In dit onderzoek is dus aan de bewoners zelf niets gevraagd!! Het is gebaseerd op vastgelegde observaties van bewoners door zorgpersoneel. Hoe registreer je het verschil tussen stil zijn, berusten of opgeven? Hoe vertaal je subjectieve informatie in objectieve maatstaven? Dus ik heb grote vraagtekens bij de objectiviteit en validiteit van dit onderzoek.

Bewoners en mantelzorgers

 Waarom zijn bewoners en hun mantelzorgers niet door de onderzoekers gehoord? Er zijn duizenden mensen die nu nog kampen met enorm veel leed, trauma en verdriet vanwege de lockdown. De media stond er destijds bol van. Neem het verhaal van Cees van Die, mantelzorger voor zijn echtgenote met dementie. De eerste week ging het nog wel aardig met haar. Maar daarna takelde ze snel af en stopte met eten en drinken. Hoe dat kwam? Door eenzaamheid, omdat ze geen bezoek meer kreeg. Met alle gevolgen van dien. Cees heeft zijn vrouw uiteindelijk – totaal uitgedroogd – naar huis gehaald. Helaas te laat, want zij is vrij snel na thuiskomst overleden. We weten inmiddels allemaal dat dit verhaal niet op zichzelf staat.

Somberheid en eenzaamheid

Er heerste enorm veel onrust en eenzaamheid onder bewoners, volgens de signalen die wij kregen. Uiteraard hoorden wij ook dat minder of zelfs helemaal geen bezoek rust gaf in bepaalde woongroepen. Vooral voor mensen met dementie is het niet altijd prettig als iedere keer weer een ander gezicht binnen komt lopen. Maar geldt dat dan automatisch voor elke bewoner?

Nog iets. Niet elke bewoner van een zorginstelling heeft dementie. Is deze groep bewoners op de man af gevraagd hoe zij zich voelden toen ze hun familieleden niet meer mochten zien? Of denken de zorgmedewerkers die registreerden te weten hoe zij zich voelden? Misschien wilden zij gewoon niet klagen omdat ze ook wel zagen hóe zwaar hun verzorgers het hadden? Ik kan me nog een aantal telefoongesprekken herinneren dat bewoners duizend keer liever het risico op Corona wilden nemen, dan dat zij hun kinderen niet meer mochten zien. Klinkt dat alsof alles goed ging qua welbevinden en gezondheid?

Kunnen we die akelige lockdown nu goedpraten?

Goedpraten? Nee, dat kan wat mij betreft niet. Natuurlijk las ik destijds al die reacties van verzorgenden onder mijn opinieblogs over de liefdevolle zorg voor hun cliënten. Hoe fijn ook, die liefdevolle zorg is natuurlijk nooit hetzelfde als de liefde van familie. Het woord cliënt zegt het eigenlijk al. Daarbij, niet elke bewoners is zo verward en vergeetachtig dat hij of zij dierbaren niet meer herkent en dus niet mist.

En dan nog iets: hoe goed is het voor het welbevinden van de mens om hen met corona in alle eenzaamheid ziek te laten zijn of zelfs zonder dierbaren te laten sterven?

Echt, ik kan me in deze onderzoeksresultaten absoluut niet vinden. Laten we hopen en duimen dat deze uitkomst niet gaat resulteren in een leidend advies aan het OMT en/of het ministerie. Dan zijn de rapen echt gaar. Die akelige lockdown is absoluut door niets of niemand meer goed te praten en zo’n maatregel mag écht nooit meer genomen worden!

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X