Samen moeten we het gaan doen!

Er is een overduidelijke verandering zichtbaar in de zorg. Waar formele zorgprofessionals jarenlang de grootste zorglast droegen, wordt er nu steeds vaker en steeds meer verwacht van mantelzorgers. Dit brengt een groot aantal uitdagingen met zich mee, zowel voor ons als mantelzorger maar ook voor de zorgprofessional.

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje: wij willen het beste voor onze dierbaren, jullie voor de cliënten voor wie jullie zorg dragen. Maar toch merk ik dat er soms wrijving ontstaat, met name wanneer ik mijn mening geef over de huidige structuur van de zorg. Dit wil ik graag bespreekbaar maken, in de hoop dat we elkaar beter kunnen begrijpen en onze samenwerking kunnen versterken.

Niet tegen, maar voor elkaar

Wanneer ik mijn zorgen uitspreek over de steeds groter wordende rol van mantelzorgers, is dat absoluut geen aanval op de zorgverleners aan het bed. Integendeel, ik heb veel respect voor deze harde werkers die, net als wij mantelzorgers, steeds meer onder grote druk komen te staan. Mijn kritiek richt zich eerder op het systeem en de beleidsmakers die te vaak leunen op de goodwill van mantelzorgers zonder ze voldoende ondersteuning te bieden.

Wat mij persoonlijk raakt, is dat er soms reacties komen van zorgverleners die mijn kritiek als een persoonlijke aanval opvatten. Dat is absoluut niet mijn bedoeling. Ik geloof dat wij, zowel mantelzorgers als de zorgprofessionals, allemaal met hart en ziel zorgen voor de mensen die ons nodig hebben. We willen allemaal hetzelfde: goede zorg, liefdevolle aandacht en een omgeving waarin de zorgvragers zich veilig en geborgen voelen.

Samenwerking in een veranderend zorglandschap

De realiteit is dat de zorg drastisch aan het veranderen is. De vergrijzing neemt toe, de zorgkosten stijgen en er is een groeiend tekort aan zorgpersoneel. Dit zorgt ervoor dat zowel formele als informele zorgverleners steeds meer van elkaar afhankelijk zijn. Maar die samenwerking gaat niet vanzelf, daar moeten we allemaal ons best voor doen.

Mantelzorgers worden verantwoordelijk gemaakt voor taken waarvoor ze niet zijn opgeleid. En ik kan me heus voorstellen dat zorgprofessionals zich ook overweldigd voelen door de extra druk en verwachtingen die op hen rusten. Daarom is het juist zo belangrijk dat we elkaar vinden in plaats van tegenover elkaar te staan. Want alleen door samen te werken kunnen we de zorg bieden die onze dierbaren verdienen.

Het gaat NOOIT om wegstoppen!

Een ander punt dat vaak pijn doet, is de aanname dat mantelzorgers hun dierbaren “wegstoppen” in een verpleeghuis wanneer ze niet meer zelf kunnen zorgen. Het idee dat we onze naasten uit gemak of onwil zouden “achterlaten” raakt me, omdat niemand zo’n beslissing zomaar neemt: daar is vaak al een lange tijd van intensief zorgen en verdriet aan vooraf gegaan.

Hierover kreeg ik een behoorlijke discussie met een formeel zorgverlener, om zo een uitspraak uit een professional te horen maakt mij woest. Een met een zorghart zou dit nooit zomaar uitkramen, en daarvan hebben we er gelukkig meer dan genoeg.  Die snappen wat zo’n genomen besluit met de mantelzorger doet.

We maken die beslissing omdat professionele zorg op een gegeven moment nodig is om de kwaliteit van leven van onze dierbaren te waarborgen. Maar dat betekent niet dat onze zorg eindigt op het moment dat iemand in een verpleeghuis komt. We blijven betrokken, en opnieuw steeds intensiever.. Er worden steeds meer taken aan de mantelzorger overgedragen en dat is waar wij ons zorgen over maken. Hier op het platform is er inmiddels veel aandacht voor, gelukkig maar!

Met elkaar

Mijn boodschap aan zorgprofessionals is dan ook: laten we elkaar niet als concurrenten zien, maar als bondgenoten. Ik waardeer jullie toewijding en vakkennis, en ik hoop dat er ook begrip kan zijn voor de mantelzorgers die vaak met minimale middelen hun uiterste best doen. Samen kunnen we de zorg bieden, maar dat kan alleen als we in goede harmonie samenwerken.

De uitdagingen in de zorg worden niet kleiner, en we zullen elkaar steeds meer nodig hebben. Laten we daarom met elkaar praten, begrip tonen voor elkaars situatie en kijken hoe we van elkaar kunnen leren. Want uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel voor ogen: de beste zorg voor degenen van wie we houden.

! Samen zorgen we, samen zijn we sterker !