Prinses op de erwt #AdelheidRoosen #Mam #AlzheimerFluisteren

Vandaag ben je zo nieuwsgierig Mam, zo prachtig eigenwijs, dat ik in m’n eentje -want jij geeft geen krimp- niet kan stoppen met lachen. Je roept me voortdurend tot de orde, corrigeert me, niets wat ik doe klopt, en of ik op wil houden met ‘die flauwekul’.

Maar ik pies bijkant in m’n broek, Je ligt in bed met je hoofd op één hand en met je andere hand delegeer je me door je kamer. Als een prinses op de erwt. Je hebt overal last van. “Daar daar, nee nee, dáar zeg ik je. Hè, blijf eens staan. Wat wapper je toch. Jij wappert maar, wanneer ben jij eens eens eens… Kast, de kast, ja, blijf daar fa fa fa zeg ik je. Handen af. Blijf bij de kast af.” (moet ik naar de kast toe of ervan weg of …Mam?) “Luister. Luister jij. Nu. Ik ben hier baas.” (sowieso Mam) “Nondeju…” (nu onderdruk ik een gillach Mam) “Onderga, ondersteek, breek mij toch… Jij doet ook maar. Nee, zeg ik toch. Ga ga ga eens even dat gordijn want je waait. Pak die deur, pak die deur dicht.” (moetie open Mam of… want de deur is dicht…) “en blaas die lamp mee.” (moet ik de lamp aan doen of uit je zicht halen Mam?) “Laat maar, laat allemaal maar lopen. Ga maar koffie want ik ben er al kapot mee.” (ik ben er al kapot mee… Zo iets moois hoor ik zelden dus ik ben even stil en ga koffie voor ons halen)