Praktisch, en op reis naar Friesland.

Naar het neurologisch spreekuur geweest samen met eega.

Van te voren had ik de verpleging gevraagd of niet één van hen er beter bij kon zijn, aangezien ik zelf geen aanvallen meer had meegemaakt, maar de reactie was dat zij ook niet allemaal de aanvallen hadden meegemaakt en alle info zou te lezen zijn voor de neuroloog in een verslag.

Goed dan, alleen, eenmaal bij de neuroloog, bleek er geen info te zijn, dus zaten we daar min of meer voor spek en bonen.

Teruggekoppeld daarna naar de verpleging, die het een raadsel vond waar de info dan was gebleven en beloofde beterschap voor een volgende keer; ben benieuwd…

Eega heeft ook weer serieus fysiotherapie gehad en bij de loopbrug gestaan en hij kreeg zowaar zelf zijn verlamde linkerbeen in de goede stand gedraaid, dus dat biedt toch wat perspectief voor de toekomst en hoop doet leven.

Wie weet kan hij toch nog wat stapjes zetten.

Afgelopen zaterdag gingen we dan met de rolstoeltaxi naar de jeugdvriend van eega in Friesland.

Ik stond in alle vroegte op, was op tijd bij de zorginstelling, eega zat nog te ontbijten en hij zat nog niet in de transferrolstoel, zag ik, dus ik moest nog even iemand van de verpleging aan zijn of haar jasje trekken daarvoor.

Ik had het toch via de mail gevraagd, of hij gelijk in de transferrolstoel mocht; nu moet ik daar alsnog achteraan.

Als de taxi vroeg is, dan wordt het nog een race tegen de klok zo, om met eega op tijd te zijn. De ervaring was dat de taxi meestal vroeg was, maar nu dus niet.

Om 10.30 uur is hij er nog niet en dan ga ik maar bellen…. het zal ons toch niet gebeuren dat we “vergeten” worden?

De centrale meldt positief dat de taxi er over 5 minuten zal zijn, maar dat worden er ruim 10.

Afijn. Dan gaan we op weg, de chauffeur heeft geen haast en we rijden bijna in een slakkengangetje.

Het is druk onderweg met vakantieverkeer, zoals caravans, die richting de Waddeneilanden gaan.

Op de afsluitdijk rijden we in de file.

Er reist een mevrouw mee, die in Leeuwarden moet worden afgezet, de chauffeur drukt het gaspedaal nu wat dieper in.

Uiteindelijk doen we twee keer zo lang over de reis, pffff, ruim drie uur (!)…… eega heeft hoofdpijn van het mondkapje, pijn in zijn heup van het zitten in de transferrolstoel, die natuurlijk minder comfortabel zit dan de stoel die hij in de zorginstelling is gewend.

Ik App jeugdvriend of hij misschien Paracetamol heeft voor eega bij aankomst, en gelukkig hebben zij dat in huis.

De ontvangst is hartelijk, het voelt gelijk vertrouwd.

We helpen eega even uit de rolstoel naar een gewone stoel; vele handen maken het tilwerk licht en het gaat gesmeerd.

Al gauw zakt de pijn en kan het echte genieten beginnen.

Eén van de honden legt zijn kop op het been van eega en zijn dag kan al niet meer stuk.

Sowieso is het genieten van het buiten zijn, van de “beestenboel” om het huis, worden we de hele dag ook in de watten gelegd door jeugdvriend en zijn vrouw.

We hebben met elkaar een topdag, brengen ook nog een bezoekje aan de buurman die koeien heeft, mogen door de stal lopen en kijken naar het naar binnen halen van de koeien.

Toch een mooie dag zo samen gehad.

Dan is het weer tijd voor vertrek, ook weer iets later dan de afgesproken tijd, en als blijkt dat we mensen moeten ophalen in Hoogeveen en afzetten in Utrecht, weten we dat het opnieuw een lange reis zal worden en we doen er inderdaad weer dik drie uur over.

Eega krijgt opnieuw pijn in zijn heup en ik kom op het idee om de beensteunen weg te draaien, zodat hij zijn benen kan laten bungelen en misschien ook op de grond kan zetten.

Ik maak mijn gordel los, help hem en ga weer zitten, gordel vast; de chauffeur laat ons begaan, gelukkig.

De pijn zakt weg.

22.45 uur zijn we eindelijk bij de zorginstelling en een half uur later ben ik zelf weer thuis.

Een uur later belt eega nog om welterusten te zeggen; ik schrik van de telefoon, maar zeg niks tegen hem want het zou hem van streek maken en dat wil ik niet.

Welterusten….

De volgende dag hoor ik eega niet en tenslotte bel ik hem zelf begin van de middag om te informeren of alles nog goed gaat met hem.

“Ja, hoor”, was de reactie terug, “maar ik wilde jou niet bellen, want misschien sliep je nog…”

Gelukkig, alles is goed.