Oud zijn en in een zorginstelling wonen in corona tijd, het valt niet mee!

Spelletjes doen

Zaterdag was ik bij mijn moeder, lekker tapas schaaltje we gaan gezellig een spelletje doen.

Vroeger deden wij altijd veel spelletjes thuis. Monopoly was wel echt een favoriet.

Maar monopoly met zijn tweetjes is niet zo leuk dus dan maar yahtzee. We doen altijd per 3 rijtjes spelen anders is het spelletje te snel over ;)

Eerst naar buiten

Maar het is aardig weer en aangezien de lockdown op haar afdeling opgeheven -is wat ook nog een verhaal apart is maar daar later nog even wat over- besluiten we om eerst een blokje om te gaan. We zijn bijna langer onderweg met “ohhh….ik moet nog een plasje doen”, jas aan doen, rollator startklaar zetten, de gang aflopen, lift naar beneden nemen, dan dat het blokje om duurt. Maar geeft niks we hebben en nemen de tijd.

Eenmaal buiten zeg ik (Lia) tegen mam: “zullen we anders even naar de kinderboerderij lopen? Hebben we een beetje ander loopje”. Zegt mijn -ooit- zo assertieve moeder…..”nee! We mogen alleen een rondje om het huis”. Even ben ik verbijsterd, mijn altijd redelijk recalcitrante moeder, die meestal wel haar eigen weg ging en soms nog gaat, is beland in gedwee en gelaten doen wat haar opgedragen is. Ik vraag nog droog “goh mam worden we dan door iemand van de instelling achtervolgd”? Al kijkend naar haar gezicht begrijp ik instinctief dat het beter is om mijn moeder niet verder op stang te jagen met dit onderwerp. En dus lopen we hetzelfde rondje wat ze de ene dag de ene en de andere dag de andere kant oploopt om zo iedere dag toch wat anders te zien. Onderweg zitten we nog eventjes 5 minuutjes op een bankje. En daar vraag ik me in stilte af waar mijn moeder haar eigenwaarde en gevoel voor het nemen van haar eigen verantwoordelijkheid gebleven is? Ze durft niet eens meer saampjes met mij naar de kinderboerderij te lopen omdat haar blijkbaar heel duidelijk ingezeept is dat ze alleen maar een rondje rond de instelling mag om te “luchten”

Het bestraffende vingertje

Nog even terugkomend op de opgeheven lockdown op haar afdeling. Het viel maar eens te meer weer op hoe slecht de informatie afgifte of overdracht onderling met de collega’s is. Mijn moeder had afgelopen week te horen gekregen dat ze eindelijk na 2,5 week opgesloten gezeten te hebben in haar kamertje weer naar buiten kon. Kreeg ze nadat ze weer lekker buiten geweest was te horen van 2 andere medewerkers dat dit helemaal niet toegestaan was! Uiteindelijk zijn de 2 medewerkers maar even navraag gaan doen en kwamen zij erachter dat het dus wél toegestaan was. Hier heb ik weer zoiets van: ga nou eerst eens even navraag doen en je juiste informatie halen voordat je je bestraffende vingertje opsteekt naar een bewoner. Er valt nog veel te leren en de bewoners laat je zo buiten schot.

Terug naar Yahtzee en de tapas

Zoals ik al zei we waren snel terug ondanks de korte pasjes die mijn moeder zet. Het valt mij op dat mijn moeder ondanks haar 85 jaar toch nog pittig doorstapt achter haar rollator. Buiten zitten op het bankje is van korte duur. Mam heeft het koud, dat vind ik niet gek. Ze heeft immers weer ruim 2 weken binnen gezeten.

Maar spelletjes doen is ook heerlijk. De tapas smaakt goed, ze zegt wel dat ze het zout vindt. Ik denk toch dat haar smaak een flinke opduvel heeft gekregen na haar ziekbed door corona. Maar ze geniet wel. Lachen is wat minder geworden ik zie wel dat het iedere keer opgesloten zitten haar geen goed doet, helaas. Bij het tweede rondje yahtzee geeft ze ook aan geen punten meer te gaan optellen. Het kost haar allemaal steeds meer moeite en ze is snel moe. Maar dat mag best als je 85 bent.

Triest

Op de terugweg in de auto huilt mijn hart. Het huilt om de vele senioren die ooit meegeholpen hebben om ons mooie Nederland weer op te bouwen. De senioren die nu gesommeerd worden om te doen wat anderen hen opdragen en totaal geen eigen inbreng meer hebben blijkbaar…… zo triest!