Op 30 april was er een feestje in de hemel

Precies één jaar na elkaar op koninginnedag stierven mijn ouders. Dat hadden ze niet afgesproken. De afspraak was dat ze tegelijk zouden gaan.
Het was wel dezelfde dag 30 april, een nationale feestdag! De vlaggen hingen uit. De koningin vierde haar verjaardag. Er werd gezongen en mensen proostten met oranje bitter. Pa zou er een grapje over gemaakt hebben. Op de dag dat hij stierf viert heel Nederland feest!

Opa oma en Elvira

Pa ging het eerst. Toch nog onverwacht. Midden in de nacht reden we vanuit het ziekenhuis naar huis. Mijn broer en ik met mijn kinderen.
Mama was thuis. Ze was nog even bij Pa geweest in het ziekenhuis nadat hij, diezelfde middag door de ambulance van huis was opgehaald. Paniek. Toen mama aankwam in het ziekenhuis was Pa niet meer aanspreekbaar na een spoedoperatie. Ik heb hem nog zijn lippen zien bewegen. Hij probeerde steeds iets zeggen. Ik weet zéker wat hij me wilde zeggen…”Zorg goed voor je moeder”. Absoluut Pa, maak je geen zorgen. Het was het laatste minimale contactmomentje.

We waren het er over eens dat ik de meest geschikte persoon was om het mama te gaan vertellen. Een bijna onmogelijk taak en de hele weg naar huis zat ik te te bedenken hoe ik dat zou moeten doen. Mama die niet zonder Pa kan, die afhankelijk is van hem. Hij was haar oppas 24/7. Hij kwam altijd weer terug uit het ziekenhuis. Nu niet althans niet zoals we hadden gewild.

Ik ga zachtjes de slaapkamer in. Ik hoor de motor van het bed waarin mama ligt. Zand en lucht worden omhoog geblazen om de doorligwonden te ontlasten.
Mama zeg ik heel rustig. Gelijk vraagt ze waar Pa is. Ik probeer me sterk te houden.
En te bedenken hoe ik het zal zeggen. Ik weet het niet. Ik voel me zo wanhopig en zo verdrietig.
Ik weet niet wat op dit moment erger is, mijn eigen pijn of de pijn om dit bericht aan mama te geven.
“Is je vader er ook bij?” vraagt mama. Oh nee hè.. niet die vraag. Ik zeg zachtjes dat Pa nog in het ziekenhuis is. “Heeft hij al wat gezegd?” “Wat zegt de dokter?” Allemaal vragen van Mama en ik ben zo bang, ik zeg haar: “Mama ik kan het bijna niet zeggen maar Papa is dood”. Het klinkt belachelijk en onwerkelijk.

Stilte. IJzige stilte. Ik stik haast in mijn tranen maar slik ze weg. Ik omhels mama en ze begint te praten. “Dat kan niet, doe niet zo gek! Wat is er dan, waar is hij dan? Waar is Theo”.. En zo gaat het door. Dan begint mama te huilen. Heel zachtjes en het begint tot haar door te dringen althans dat lijkt. We huilen samen. We overzien niet wat er nu gaat komen.
Ze ligt zoals ze is neergelegd door de verpleging, geen centimeter anders. Geen mogelijkheid om haar bed uit te gaan om te vloeken of te razen of in paniek door het huis te ijsberen. De MS staat haar niet toe te doen wat ze zou moeten doen. Ze ligt doodstil en is verslagen van verdriet.

Mama is zwak. Kan niet zonder Pa. Andersom had het ook niet gekund. Het was een twee-eenheid. Hij slofte achter zijn rollator door het huis, en was er altijd voor Mama. Totaal aan het einde van zijn Latijn. Een leven lang van werken en voor zijn zieke vrouw zorgen naast zijn werk en 3 kinderen. En zelf ziek geworden. Dan wordt het leven zoetjes aan lijden. “Hij verdient een gouden stoel in de hemel”, zeiden mensen. Hij verdient rust dacht ik altijd. En hij verdient dat de pijn verdwijnt.

Precies 1 jaar later overleed mama. Het was weer koninginnedag en weer vierde Nederland feest. Wij waren intens verdrietig maar heel diep van binnen wisten we dat het in de hemel nu een feestje was.

Anita leeft 24 uur per dag met haar hulphond Butler. Anita’s moeder had ms, nu is zij zelf moeder met ms. Daarnaast is ze echtgenote, netwerker, van mantelzorg2voeter naar mantelzorg4voeter, blogger en drijvende kracht achter stichting De Hond Kan De Was Doen. Voor Mantelzorgelijk blogt zij over haar leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top