skip to Main Content
Onze Wereld Met Meneer Alzheimer: Naar Huis

Onze wereld met meneer Alzheimer: Naar huis

Mams zit de laatste tijd in een fase waarin ze naar huis wil, naar moeder toe. Ze blijft hier niet, meldt ze en daar hebben we het dan maar mee te doen. Ik vind het reuzelastig om hier mee om te gaan.

Op een middag zit ik samen met mam in de buurtkamer wat te keuvelen als er een verzorgenden binnenkomt en bij ons aanschuift. Mam kijkt haar aan en zegt dat ze naar huis wil, naar haar moeder. Het gesprek dat dan volgt, wil ik jullie niet onthouden.

Verzorgende: ‘Dus u wilt naar huis? Waar is dat huis dan?’

Mam: ‘Daar ergens, daar, achter dat.’, terwijl ze naar buiten wijst.

Verzorgende: ‘Heeft u een sleutel van het huis? Want als uw moeder niet thuis is, dan kunt u er niet in.’

Mam kijkt vertwijfeld en schudt haar hoofd. Maar dan vraagt ze aan mij; ‘Jij hebt toch een sleutel?’ Het doet me bijna pijn als ik haar zeg dat ik geen sleutel van dat huis heb, alleen een sleutel van haar huis hier.

De verzorgende kijkt mam weer aan en zegt: ‘Als we geen sleutel hebben van dat huis, dan kunnen we er niet in.’ Mam knikt en lijkt wat verrast. ‘We hebben wel een sleutel van uw huis hier.’ zegt de verzorgende dan. ‘Blijft u gezellig hier? Dan drinken we een bakje koffie?’ Mam kijkt haar aan en lacht een beetje ‘Mag zij dan ook?’ vraagt ze terwijl ze naar mij wijst. ‘Ja hoor, Angelique mag ook een bakje koffie.’ Zonder dat mam er echt erg in heeft is ze uit haar wens om naar huis te gaan gehaald en zitten we weer in het hier en nu. We drinken met elkaar een lekker bakkie koffie.

De verzorgende pakt de tablet, zet een filmpje op met lachende baby’s en legt de tablet bij mams neer. Ik weet bijna niet wat ik zie, mams gezicht verandert totaal, haar trekken worden zachter en er verschijnt een grote glimlach om haar mond. Met haar vingers lijkt ze de kindjes op het scherm aan te willen raken en ze begint tegen de kindjes te praten. Ze zit te lachen, wordt hier blij van en geniet op haar eigen manier van de moderne techniek. En ik… ik word hier vrolijk van. Waar ik verdrietig werd toen mam het over het naar huis gaan begon, zo blij word ik van dit gezicht.

Mam reageert altijd erg goed op dit soort filmpjes, zegt de verzorgende maar onlangs had ze een foutje gemaakt. In een van de filmpjes viel er een kindje en toen werd mam boos op de verzorgende, want zij had dat kindje laten vallen. Gelukkig was het leed gauw over toen er weer lachende kindjes in beeld verschenen.

Toen ik later die middag naar huis ging, heb ik verzorgende bedankt voor dit mooie moment. Dit zijn de momenten waarop ik zo blij ben met de verzorgenden, blij dat ze de moeite hebben genomen om mam te leren kennen en weten waar ze blij van wordt, haar vragen stellen maar niet overvragen. En dat altijd met respect voor de bewoners.

 

 

 

 

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X