Onze wereld met meneer Alzheimer: Meneer Alzheimer op bezoek

Wat een piep-ziekte is het toch. Ik ben van 11.00 uur tot 15.00 uur bij mam geweest en meneer Alzheimer kwam helaas ook keihard binnen wandelen. Niet dat hij uitgenodigd was, nee, hij komt altijd heel onverwachts ineens op bezoek.

Toen ik de buurtkamer binnen kwam, zaten een aantal bewoners en een vrijwilliger gezellig te praten. Ik sluit aan bij dit gesprek en we hebben het over van alles en nog wat. Mams kijkt soms naar buiten en ziet een “bekende” lopen. Ze zwaait naar de persoon die wat twijfelend terug zwaait. Mams en ook de andere bewoners zwaaien eigenlijk altijd naar mensen die langs lopen, gewoon omdat het kan, niet omdat ze ze echt kennen. Nou moet je dat niet tegen haar zeggen want zij kent iedereen en weet ook altijd te vertellen dat de persoon in kwestie erg aardig is en altijd een praatje maakt of helpt met bepaalde zaken.

Rond half 1 gaan we in de buurtkamer eten, een hamburger met aardappels en witte kool. Mam zat nog aan haar boterham toen ik binnenkwam, dus ik ben heel benieuwd hoe de middagmaaltijd zal verlopen. Ik snijd het vlees in stukjes, prak de aardappels en meng ze met de witte kool. Een schep saus en jus erover en schep wat op haar lepel. Mams pakt een stukje hamburger met haar handen en begint te eten. Ze heeft vaak problemen met het eten met bestek, ook zo’n cadeautje van meneer Alzheimer en wordt bij de maaltijden vaak geholpen door de verzorging. Vandaag help ik haar en ze eet wonderwel goed. De hamburger delen we, het prakje aardappels met witte kool is bijna helemaal op. Normaal gesproken ga ik na de maaltijd naar huis maar nu blijf ik hangen, want de Cliniclowns komen op bezoek. De vorige keren reageerde mams hier zo goed op, dat ik besluit om te blijven. Ik wil weer die lach op haar gezicht zien.

Een verzorgende neemt mam even mee voor een toiletbezoek, mam twijfelt even maar als ik zeg dat ik blijf wachten op haar, gaat ze toch mee. Zodra ze weer binnenkomt zie ik het al aan haar. Dit is niet de mam die een paar minuten geleden naar haar appartement ging. Ze vraagt of ik er al lang ben. Geen goed teken…

Op de gang is wat reuring, ik hoor gitaarmuziek en dan komen de Cliniclowns binnen, mam krijgt een glimlach op haar gezicht. De interactie met de Cliniclowns is weer mooi. Als de Cliniclowns de andere bewoners bij hun spel betrekken, lijkt mam zich af te sluiten. Als de Cliniclowns mam weer betrekken in het spel, reageert mam afstandelijk. Het gaat zelfs zover dat mam opstaat en ik kan niets anders doen dan haar begeleiden naar haar kamer. Ik weet het, het is niet mams reactie maar die van meneer Alzheimer. Het lijkt wel of meneer Alzheimer jaloers is en de aandacht die de Cliniclowns aan mams gaven niet wil delen met de andere bewoners.

In haar appartement lijkt mam totaal de weg kwijt, weet niet waar ze heen wil. Het lukt me om haar in een stoel te laten zitten waar ze mompelend met haar handen voor haar ogen in de wereld van meneer Alzheimer glijdt. Er komt een verzorgende even bij me zitten en ik schiet vol, even ontladen, even praten over hoe ik ook voor mezelf moet zorgen, dat de ziekte dit doet. Ik geef aan dat het gewoon allemaal even te veel is, steeds die dieper wordende dalen en de steeds minder hoge pieken. We praten nog wat en ik zie echt wel in dat dit steeds vaker zal gebeuren. Dat meneer Alzheimer zich zomaar ineens ongevraagd laat zien. Steeds meer zijn stempel zal drukken op het samenzijn. Het praten over de situatie geeft me wat lucht maar als ik later bij mam aangeef dat ik wegga, krijg ik een sneer, want ik heb alles en zij heeft niets…  Dat geeft me écht een klote gevoel. Ben ik net zelf weer een beetje aan het opkrabbelen na een mindere periode (ben zelf chronisch ziek) en denk ik er weer wat beter tegen te kunnen, komt meneer Alzheimer de boel weer verstieren.

De volgende dag zit ik bij de huisarts, een op mijn verzoek maandag al aangevraagd gesprek over mams en hoe dat nu verder moet. Nog voor ik goed en wel één woord heb gezegd, lopen de tranen over mijn wangen. Ik word boos op mezelf, dit wil ik helemaal niet. Het gaat niet om mij, ik moet sterk zijn voor iedereen, ik moet zorgen voor onze moeder, ik moet bewijzen dat ik dat goed kan doen, ik moet mijn belofte aan mijn vader nakomen, ik moet… En wat doe ik… ik zit bij de huisarts te huilen… De dijken zijn doorgebroken en de huisarts vraagt en luistert en zegt dan heel wijs “Denk je dat je moeder zou willen dat jij je zo zou voelen omdat je je best doet? Je doet zoveel voor haar, het mag echt wel een tandje minder. Denk echt aan jezelf, vergeet niet te leven en te genieten.” Ja, dat weet ik ook echt allemaal wel maar hoe schakel je dat domme moeten uit?