Onverwachte medewerking

Tot de tanden toe bewapend begon ik deze week aan mijn ronde langs de officiële instanties om een juiste indicatie voor mijn moeder te krijgen. Na een gezellige en fijne verjaardag was ik er helemaal klaar voor.

Op mijn lijstje stonden het CIZ, CAK, Zorgkantoor en de zorgaanbieders. Instanties die ik vanuit andere verhalen als moeilijk en lastig heb meegekregen. Ik zag er als een berg tegenop. De moed zakte al wat in mijn schoenen toen de mechanische stemmen mij vertelden dat ik nummer 10 in de wachtrij was of dat de gemiddelde wachttijd langer was dan 20 minuten. Dit was geen fijn begin.

Vastberaden ben ik overal aan de lijn blijven hangen. Gewoon het beste ervan maken en met een bakje koffie de wachttijd omdenken naar een extra rustmoment. Bij alle instanties heb ik na enige tijd mensen gesproken. Niet zomaar mensen, maar mensen met verstand van zaken. Er ging een wereld voor me open.

Geen ontmoedigingsbeleid, maar meedenken en toelichten. Gerichte vragen die snel tot de kern kwamen. Ik kreeg de tijd om mijn verhaal te doen en ik kreeg de ondersteuning waar ik al zolang op hoopte. Voor het eerst sprak iemand over mijn rechten en niet alleen over mijn plichten.

Er was nergens twijfel of de indicatie wel nodig was. De situatie was helder en duidelijk. Zo duidelijk zelfs dat deze tijdens de intake direct werd afgegeven. Dit voelde wel een beetje als erkenning en het bevestigde dat we ons echt niet aanstellen. En nergens werd beknibbeld op de uren. Nergens werd gezegd dat ik best wat meer kon gaan doen. Niemand die zei dat het niet mogelijk was.

Wat een bijzondere en onverwachte ervaring. We hebben nu de juiste indicatie binnen en een goede vertaling kunnen maken naar de benodigde zorg en ondersteuning. Het is nu even afwachten of dit snelle tempo zich ook verder doorzet.

Maar de jaren van strijd hebben wel zijn sporen achtergelaten. Ik kan me nog niet verheugen op de extra hulp. Daar waar ik zo gewend was om benaderd te worden vanuit ‘wantrouwen’, krijg ik nu het vertrouwen van vakmensen. Een andere wereld die ik nog niet ken. Want stel je voor dat het wel goed gaat komen? Heel voorzichtig krijg ik hoop.