Ontmenselijking #Mam #AdelheidRoosen #Alzheimer #72

Mam, lieve Mam, dan nog een punt over verpleeghuizen. Ik weet, het is voorbij maar soms word ik wakker met dat intens verdrietige beeld van jou voor ogen. Ook omdat ik veel andere mantelzorgers spreek, en dit voorbeeld nog immer speelt. Je brak je been. Je woonde toen in een verpleeghuis en nog niet in kleinschalig wonen waar we je daarna naartoe hebben verhuisd.

Niemand wist hoe je je been gebroken had. Je hebt lang in je kamer gelegen voor het ontdekt werd. Maar wat het gruwelijk schrijnende was, je werd door het gips wat je droeg, ‘incontinent gemaakt’. Hoe raar dit ook moge klinken, was dit wat er gebeurde. Door personeelstekort, deden ze jou een luier aan omdat er geen tijd was je naar het toilet te brengen. Maar je begreep ‘het concept’ luier niet. Want je was niet incontinent.

Je wist wel dat je naar het toilet moest, dus kroop je naar de badkamer, maar je kon jezelf niet ophijsen om op het toilet komen met je gipsen pootje. Je hing voor het toilet op de grond, probeerde die luier als een slip naar beneden te trekken, wat half lukte. En daar op de koude grond, met je halve luier uit, is waar je je ontlastte.

In die positie trof ik je huilend aan. Ik huilde zo hard mee. Een soort sterven. Maar ik deed dat in mijn hart. Van buiten spatte ik alle levenskracht naar buiten om jou hieruit op te tillen, te zingen, je schoon te maken, en je meteen mee te nemen naar de appeltaart met slagroom in het café op de hoek. Opdat je zou vergeten. Zo snel mogelijk. Jij had 2 punten taart, ik kon niet meer slikken die dag.