Ons onderzoek op tafel bij de minister

Wat gebeurt er eigenlijk met de onderzoeken die jullie bij Mantelzorgelijk invullen? Verdwijnt zo’n rapport ergens in een la? Of gebeurt er ook echt iets mee?

Vandaag kunnen we daar iets belangrijks over vertellen.

Op 5 oktober publiceerde Stichting Mantelzorgelijk het onderzoek De prijs van mantelzorg. Maar liefst 702 mantelzorgers vertelden ons wat de zorg voor een naaste hen financieel kost. De uitkomsten waren confronterend.

55,3% rapporteerde inkomensverlies. 63,2% had spaargeld of financiële reserves moeten aanspreken. En bijna een kwart had vanwege geld eigen medische of tandheelkundige zorg uitgesteld of niet gebruikt.

Nog zorgelijker: 15,4% gaf aan de huidige mantelzorgsituatie financieel niet meer te kunnen volhouden. Binnen die groep had maar liefst 99,1% eigen zorg uitgesteld of niet gebruikt.

Dat zijn geen cijfers die je publiceert om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag.

We legden drie vragen voor aan de Tweede Kamer

Op de dag van publicatie stuurden we ons onderzoeksrapport, inclusief visuele samenvatting, naar de vaste Kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS).

Daarbij stelden we drie concrete vragen.

Hoe worden mantelzorgers beschermd tegen financiële schade? Want wie voor een naaste zorgt, zou daardoor niet zijn inkomen, spaargeld of bestaanszekerheid moeten verliezen.

Hoe zorgen we dat professionele en praktische hulp daadwerkelijk zorgtaken overneemt? Zodat mantelzorgers niet hun eigen gezondheid moeten opofferen om voor iemand anders te blijven zorgen.

En hoe wordt gecontroleerd wat mantelzorgondersteuning werkelijk oplevert? Niet alleen hoeveel gesprekken worden gevoerd of activiteiten worden georganiseerd, maar of mensen daadwerkelijk geholpen worden.

We vroegen de Kamercommissie om deze vragen te betrekken bij de behandeling van de Mantelzorgagenda 2027–2030 en de betrokken bewindspersonen van VWS en Sociale Zaken en Werkgelegenheid om een gezamenlijke schriftelijke reactie te vragen.

En toen kwam het bericht uit Den Haag

Op 28 oktober heeft de vaste Kamercommissie VWS tijdens haar procedurevergadering besloten ons rapport en onze begeleidende brief voor te leggen aan minister Sterk, met het verzoek om een reactie.

De commissie wil die reactie ontvangen vóór het commissiedebat Langdurige Zorg van 2 december 2026.

Dat is belangrijk nieuws.

Niet omdat onze voorstellen daarmee al zijn overgenomen. Niet omdat de problemen daarmee zijn opgelost. Maar omdat de Kamercommissie heeft besloten dat de minister op onze brief moet reageren.

En dat is een concrete volgende stap.

Wat gebeurt er nu?

Wij gaan de reactie van de minister zorgvuldig volgen.

Beantwoordt zij onze drie vragen? Welke maatregelen worden genoemd? Is er een budget beschikbaar? Wie wordt verantwoordelijk? En wanneer moeten mantelzorgers daar daadwerkelijk iets van merken?

We hebben in onze brief nadrukkelijk gevraagd om concrete maatregelen, een budget, een verantwoordelijke en een termijn.

Ook blijven we aandacht vragen voor de rol van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Mantelzorg gaat immers niet alleen over zorg. Het gaat ook over werk, inkomen en bestaanszekerheid.

Jullie verhalen komen ergens terecht

Dit is waarom we bij Mantelzorgelijk onderzoek doen.

Wanneer honderden mantelzorgers hun ervaringen met ons delen, ontstaat er iets wat moeilijker te negeren is dan één individuele ervaring. We kunnen laten zien dat financiële schade, gezondheidsproblemen en het steeds verder moeten inleveren geen op zichzelf staande incidenten zijn.

En vervolgens gebruiken we die resultaten. In gesprekken met Kamerleden, in onze contacten met beleidsmakers en in onze inzet voor concrete bescherming van mantelzorgers.

We beloven niet dat Den Haag morgen alles verandert.

Maar we beloven wel dat jullie verhalen en onderzoeksresultaten niet in een la verdwijnen.

We leggen ze op tafel. We stellen vragen. En we blijven volgen welke antwoorden daarop komen.

Want mantelzorgers hebben niet alleen recht op erkenning.

Ze hebben recht op passende zorg, bescherming en beleid dat in hun dagelijks leven daadwerkelijk verschil maakt.