skip to Main Content
Ons Leven Met Meneer Alzheimer: Mijn Leven Staat Even ‘on Hold’

Ons leven met meneer Alzheimer: Mijn leven staat even ‘on hold’

Ik ben even een tijdje afwezig geweest, niet omdat er niets was om over te schrijven,  maar omdat het zo verrotte pijn doet om het te schrijven 😔

Mam gaat uiteraard steeds verder achteruit. Haar heldere momenten zijn er steeds minder, maar gek genoeg lijkt mam als ze zo’n momentje heeft, wel helderder dan ooit. Mam wordt steeds minder mobiel. Ze weet gewoon niet meer hoe ze moet opstaan, moet lopen, wat er van haar wordt verwacht. Ze heeft decubitus op haar stuit en heeft daar veel last van maar weigert heel vaak haar medicatie. Dus de voorgeschreven paracetamol gaat er vaak niet in. Eten en drinken is helemaal een probleem. Ze eet en drinkt net genoeg om niet dood te gaan, althans zo voelt het voor ons.

En echt, het ligt niet aan de verzorging, die zijn zo lief voor haar en hebben alle geduld met haar. Maar uiteindelijk moet ze toch uit bed worden gehaald en dat gaat steeds vaker met strijd. Niet leuk voor mam, maar ook niet voor de verzorgenden. Als mam dan uit bed is en verzorgd in de buurtkamer zit, dan gaat het meestal goed. Dan knuffelt ze graag met iedereen en lijkt ze haar strijd om uit bed te komen weer vergeten.

Het valt me steeds zwaarder om bij haar op bezoek te gaan. Steeds vaker ben ik ‘die mevrouw’ en alhoewel ik al veel mensen ben geweest, doet ‘die mevrouw’ me meer pijn dan verwacht. Het brengt me ook terug naar de ergens eind jaren ‘80. Het moment dat mijn moeder huilend thuis kwam van een bezoek aan haar moeder. Mams was de hele dag bij haar moeder geweest in het bejaardentehuis. In de middag kwam er een zuster een kopje thee brengen en mijn oma sprak de legendarische woorden: “Geef die mevrouw ook maar een kopje thee. Ze zit hier al de hele dag.”  Toen probeerde ik me als dochter van een jaar of 18 voor te stellen hoe dat voor mijn moeder moest voelen. Maar nu pas weet ik wat zij toen voelde en begrijp ik haar tranen.

Het lezen van het digitale dossier zorgt steeds minder vaak voor een glimlach, meer voor frustratie en een gevoel van ‘het is genoeg, ze heeft haar strijd wel gestreden’, maar dat kan niet. Ik zou die beslissing ook zeker niet kunnen en willen nemen. Hoe anders was dat 15 jaar geleden toen onze vader zelf aangaf dat het voor hem genoeg was, dat hij de strijd tegen kanker niet nogmaals aan wilde gaan en dat was voor ons ook goed. Ook niet fijn, maar het was zijn beslissing, met zijn volle verstand gemaakt.

Het klinkt allemaal hard, maar ik moet door, door met zorgen, voor haar en voor mezelf, door met mijn nieuwe baan, die veel van me vraagt, door met mijn leven, maar het lijkt allemaal even ‘on hold’ te staan. 9 maart is er MDO, hopelijk kunnen we dan tot iets komen waar iedereen zich beter bij voelt. Maar bovenal hoop ik dat mam gewoon op een ochtend niet meer wakker wordt. Het is goed zo.

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X