Omgekeerd #mam #adelheidroosen #alzheimerfluisteren

Vandaag is alles omgekeerd. En dat organiseer jij. Ik ben stil van bewondering. Vroeger streden jij en ik dag en nacht, nu zijn we vaak stil en intens tegelijk. Niet zwijgend stil, nee. Maar de stilte toelatend omdat ie zo mooi is. We tasten, kijken langer, elkaar ontdekkend. Net of we allebei denken, tjeempie wat heb jij eigenlijk een lief gezicht, dat heb ik nooit gezien. Of we rollen van de lach. Ook zo’n oud onvervuld verlangen.

Vandaag is alles omgekeerd. En dat ontstaat omdat jij alles letterlijk keert deze week. Je zit omgekeerd met je benen gespreid op een stoel, dus met de leuning tussen je benen en tegen je borst. En dat heb je echt nog nooit gedaan. Met je benen wijd. Ik begon bijna te stotteren toen ik binnenkwam. Van geluk. Want ik kreeg vroeger een broodplank tegen m’n been als ik zo zat. Nu zat jij zo, naar de deur gericht. Iedereen die uit de lift stapte keek jij recht aan vanachter je leuning. Je leek op een kapitein in het blauw.

Ik aarzelde geen seconde en ben exact zo op een stoel naast je gaan zitten. En toen hebben we zo gelachen. Ik ook van verdriet. Alles door elkaar. Ik trof mezelf ineens aan in ’t gelukkigste spel van de wereld, alsnog samen met jou Mam. Twee kapiteins op een boot die passagiers verwelkomen bij binnenkomst.