Niets doen is geen optie

Heb je in het nieuws al gelezen dat er weer een nieuw rapport is om de ouderenzorg naar de toekomst toe verder in te dammen? Volgens een club topambtenaren moet de ouderenzorg nóg meer op de schop om het betaalbaar te houden. Niets doen is volgens hen geen optie. Hun idee is om o.a. de huishoudelijke hulp en de dagopvang af te schalen. Ook stellen de ambtenaren voor om minder zaken door de zorgverzekering te laten betalen. En de eigen betalingen van zorgvragers moeten ook omhoog. Daarnaast stellen zij in hun rapport voor om de toegang tot verpleeghuizen nóg moeilijker te maken.

Minister Helder heeft het rapport inmiddels al naar de Tweede Kamer gezonden. Maar hoe verhouden de plannen van de topambtenaren zich eigenlijk tot het programma Wonen, Ondersteuning en Zorg voor Ouderen? Met name als het gaat om het snoeien in huishoudelijke hulp en dagopvang. Dit WOZOprogramma is notabene van minister Helder zelf. Ik snap er niets van want als je zo nodig wil dat ook de meest kwetsbare ouderen nóg langer thuis blijven wonen met hulp van mantelzorgers op verpleeghuisplekken thuis, moet je vooral niet met dit soort extra bezuinigingsmaatregelen komen. #schietmijmaarlek

Maar volgens de werkgroep is stevig ingrijpen nu echt noodzakelijk omdat de zorgsector de groeiende vraag naar zorg van een steeds grotere groep ouderen niet aan kan. “Groeiende wachtlijsten, verstopping van de zorgketen en verlies aan kwaliteit van leven en levensjaren dreigt”, aldus de topambtenaren. Weten zij en de minister dan niet dat als bijvoorbeeld ondersteuning van thuishulp en dagopvang voor kwetsbare ouderen echt worden wegbezuinigd, de gevolgen niet alleen voor hen maar ook voor hun mantelzorgers enorm groot zullen zijn? Denk bijvoorbeeld aan:

1. Toenemende belasting: Mantelzorgers zullen een grotere verantwoordelijkheid en belasting ervaren, omdat zij de volledige zorg en ondersteuning voor de oudere moeten opnemen. Dit kan leiden tot fysieke en emotionele overbelasting van de mantelzorger.
2. Tijdsdruk en beperkte flexibiliteit: Zonder de ondersteuning van thuiszorg en dagopvang kan de tijd die mantelzorgers aan de zorg besteden aanzienlijk toenemen. Dit kan hun mogelijkheid om andere verantwoordelijkheden na te komen, zoals werk of persoonlijke taken, beperken. Hun flexibiliteit en vrijheid kunnen worden aangetast.
3. Verminderde kwaliteit van leven: Doordat mantelzorgers meer tijd en energie in de zorgtaken moeten steken, kan hun eigen kwaliteit van leven achteruitgaan. Ze hebben mogelijk nog minder tijd voor ontspanning, sociale activiteiten en persoonlijke behoeften, wat negatieve gevolgen kan hebben voor hun welzijn en invloed kan hebben op gevoelens van isolement een eenzaamheid.
4. Vermindering van sociale steun: Dagopvang kan ook dienen als een sociaal netwerk voor ouderen en mantelzorgers. Als dit wegvalt, kan het sociale isolement van de oudere toenemen, wat ook druk kan leggen op de mantelzorger die de enige bron van sociaal contact kan zijn. Gevolg: eenzaamheid!
5. Risico op professionele burn-out: De belasting en verantwoordelijkheid van het zorgen voor een oudere zonder ondersteuning kunnen toenemen, wat kan leiden tot een verhoogd risico op professionele burn-out bij mantelzorgers. Dit kan vervolgens weer leiden tot verminderde motivatie, gezondheidsproblemen, ziekteverzuim en verminderde kwaliteit van zorg voor de ouderen.

Als de topambtenaren het in hun rapport dus hebben over ‘verlies aan kwaliteit van leven en levensjaren’ bij ouderen, hoe zit het dan met verlies aan kwaliteit van leven en levensjaren bij hun mantelzorgers? Doen mantelzorgers er dan echt zo weinig toe? Of zijn deze ambtenaren/onderzoekers inmiddels zó ver losgekoppeld van de dagelijkse realiteit, zitten ze echt in hun eigen beleidsbubbel en begrijpen ze simpelweg niet hoezeer mantelzorgers geraakt worden door dit soort maatregelen?

Enerzijds wordt er naar de toekomst toe door de overheid volledig ingezet op mantelzorgers. Maar anderzijds wordt in geen enkel rapport of beleidsplan gesproken over de consequenties voor deze groep. Mantelzorgers zijn ook maar gewoon mensen, hè. Ze hebben ook grenzen. Straks krijgen we nog te maken met patiënten achter de patiënten. Met alle maatschappelijke, financiële en economische gevolgen van dien. Laten we daar asjeblieft met elkaar goed voor waken.

Trouwens, waarom zoeken de topambtenaren de bezuinigingen eigenlijk niet gewoon in de jaarlijkse verspilling van minstens € 23 miljard aan zorggelden ? Wat dat betreft is niets doen namelijk écht geen optie meer!