‘Mantelzorg overkomt je, kies je uit liefde en dat is niet een kwestie van geld’

Elke niet-mantelzorger is ineens super verbaasd over de plannen van het kabinet m.b.t. ouderenzorg. Mijn lotgenoten en ik weten echter al sinds 2014 dat bezuinigingen in de ouderenzorg toch écht doorgezet gaan worden. En dat mensen steeds langer thuis verzorgd moeten worden met ondersteuning van mantelzorg en de meest infantiele hulpmiddelen.

In 2014 zat ik volop in de zorgen om mijn vader en startte ik met Mantelzorgelijk. Uit eigen belang vanwege mijn behoefte aan lotgenotencontact maar ook omdat ik de bui over de inzet van mantelzorgers al van verre zag aankomen. Ik werd als werkende mantelzorger in die tijd namelijk enorm getriggerd door een uitspraak van staatssecretaris Martin van Rijn in het tv- programma Buitenhof. Hij zei iets in de trant van: ‘Mensen die voor hun zorgbehoevende ouders gaan zorgen en daardoor in inkomen achteruitgaan, moeten daar niet moeilijk over doen.’

Martin van Rijn zat in het programma om geïnterviewd te worden over de hervorming van de zorgwet. De interviewer confronteerde hem met het verhaal van een mantelzorger die gedwongen werd om 32% minder te werken om voor haar zieke vader te zorgen. Dat had in die fase van de mantelzorg voor mijn vader mijn verhaal kunnen zijn. Van Rijn reageerde daar als volgt op: ‘Als iemand een dag minder gaat werken dan heb je minder inkomen, dat klopt, Maar kijk, mantelzorgers zitten niet voor dat soort vragen. Mantelzorg overkomt je, kies je uit liefde en dat is niet een kwestie van geld.’

 Ik was werkelijk ontstelt! Die uitspraak van de heer van Rijn stonden namelijk volledig haaks op mijn ervaring en de ervaringen van lotgenoten die omwille van zorg noodgedwongen inkomen moesten inleveren. Ook het Nibud was rond die tijd na een berekening tot de conclusie gekomen dat mantelzorgers toen al te maken hadden met een enorme inkomensval tot maar liefst 1000 euro per maand.

Als je als staatssecretaris ruim 170.000 euro per jaar verdiend is 32% inkomstenderving natuurlijk niet leuk maar je houdt heus voldoende over om van te leven en ook nog leuke dingen te doen. Maar dan kun je er natuurlijk ook voor kiezen om zelf door te werken en voor die 32 % particuliere zorg voor je hulpbehoevende ouders in te kopen. Die keuze heb je echter niet als je een inkomen hebt van onder of net boven modaal …

Kijk, vanuit zijn financiële positie snapte ik best dat Martin van Rijn destijds riep dat financiële offers nou eenmaal bij mantelzorg horen. Denk dan aan reiskosten, boodschapjes, maaltijden die je maakt, de extra was- en parkeerkosten. Maar had hij enig idee hoe mantelzorgers als ik dan ook nog zo’n bizar hoge inkomstenderving moesten opvangen? Op die vraag werd in het interview trouwens meteen een klinkend weerwoord gegeven: ‘Je moet niet wat je voor elkaar doet altijd maar vertalen in hoeveel geld dat kost!’  En dat zegt iemand die 170K per jaar verdiend?! Snap je nu waarom ik destijds ineens zo getriggerd werd?

Ineens was daar net voor de start van dit platform dus de keiharde realisatie dat beleidsmakers het dus blijkbaar heel normaal vinden dat je gratis zorg verleend, onkosten maakt en als de zorg intensiever wordt ook nog minder gaat werken en genoegen neemt met aanzienlijk minder inkomen. Ik vind dat niet normaal, ik vind dat ronduit a-sociaal! Mantelzorgers besparen de staat namelijk enorm veel zorgkosten. En wat voor reden men ook geeft – personeelstekorten, vergrijzing, Corona of weet ik wat – ik zal nooit begrijpen dat we mantelzorg niet in uren begrenzen en niet in geld willen belonen op het moment dat de zorg voor een dierbare te intensief en langdurig dreigt te worden. Al is het alleen maar in de vorm van een looncompensatie, voor alle uren die je niet aan betaald werk toekomt.