Netwerk – Geluk

Maanden wachten op een wiel of ander rolstoelonderdeel blijkt de gewoonste zaak van de wereld geworden. Mensen zijn soms maandenlang aan huis gekluisterd, daar moet je toch niet aan denken?

Het herinnert mij aan mijn mantelzorgjaren en hoeveel mazzel je hebt als er iemand in je vriendenkring met je meedenkt. Toen mijn vader werd getroffen door het herseninfarct was het de man van een vriendin die mij belde met het aanbod om een rolstoel voor mijn vader te regelen.

Binnen de kenniskring is er iemand die zijn eigen bedrijf heeft in revalidatie en mobiliteitsproducten, daar wou hij wel in bemiddelen. Mijn vader werd opgenomen in een revalidatiecentrum, dus hoefden we er geen gebruik van te maken. Een rolstoel werd daar geregeld. Maar het feit dat hij met ons meedacht gaf mij al een blij gevoel.

In de langste jaren van het leven met NAH kon mijn vader zich prima redden met alleen de ondersteuning van een rollator. Daarmee maakten we ook onze uitstapjes buitenshuis. Tot we te maken kregen met een defect wiel, precies op een dag dat we ergens naar toe moesten. Wat nou eigenlijk de noodzaak was weet ik zo niet meer. Herinner mij alleen mijn stress hoe het nu moest.

Ik nam de gok en belde naar het bedrijf, kreeg die kennis zelf aan de lijn: kon direct bij hem terecht. Rollator in de auto en binnen een uur was ik weer thuis. De klus was geklaard en dit alles als vriendendienst. Deze twee mannen verdienen ook zeker een plekje in een van mijn **geluksmomenten! **