Nee, u moet vooral uw verhalen blijven delen!

“Blijf vertellen wat er niet goed gaat, daar kunnen wij alleen maar van leren en de systemen en processen mee verbeteren. U heeft zoveel ervaring en legt zo helder bloot waar in het proces de dingen misgaan en anders kunnen ….”

Een willekeurige zin uit de eindeloze brei aan mailwisselingen die ik in de loop der jaren heb gevoerd. Allemaal om de zorg voor Bram, bij de vele bij zijn zorg betrokken systeempartijen, vlot te helpen trekken. Bladerend door 26 jaar mailen. In mijn mailbox zie ik dat het laatste echte contact dat ik met de WMO had, dateert uit april 2020. Er zijn wat hulpmiddelen aan vervanging toe. Niet alle mails zijn leuk van toon. Ik lees berichten waar ik niet heel trots op ben. Maar eerlijk is eerlijk, de mails die ik van hen lees zijn ook nodeloos onaardig.

Oud zeer

Bijna bij iedere levering van spullen, heb ik aan de bel moeten trekken. Ik lees opbouwende kritiek, neersabelende kritiek, via via maar ook rechtstreeks. Met de handen in het haar en veel tranen. Maar meestal heel rustig en beheerst. Soms gaat er wat tijd overheen en zie ik dat ik het even liet liggen. Misschien uit het veld geslagen, of gewoon de energie even niet opbrengen kon.

In de mails word ik aangeraden niet te blijven hangen in oud zeer, omdat je zo nooit verder komt. We moeten immers samenwerken. Alleen zo komen we samen vooruit!

Zuur en verdrietig

Of het nu een déjà vu is of de confrontatie met mezelf, ik herken veel in die berichten. Het grijpt me acuut naar mijn keel. Ik word steeds ouder en voer nog altijd dezelfde gesprekken in de strijd voor passende zorg voor mijn volwassen ZEVMB kind. Mijn gesprekspartners daarentegen, worden steeds jonger en enthousiaster. Ze hebben geen weet van de route die wij inmiddels af hebben moeten leggen om hier überhaupt te komen.

Zullen ze mij echt als zuur en sneu ervaren door de manier waarop ik met ze spreek, of zegt dat meer over mijn eigen teleurstellingen? Mijn vragen zijn nl. nu al gericht op processen die zij nog op moeten starten. En gaan over problemen die ik uit ervaring weet dat ze in het verschiet liggen, terwijl we alleen nog maar kennis hebben gemaakt. En ik geef toe, het beangstigend mij ook, die boosheid die ik bijvoorbaat al in me voel opkomen. Een vastgeroest gebrek aan vertrouwen. Alle negativiteit die op dit soort momenten als een reflex door mijn aderen gaat stromen. Niet voor niks raden veel moeders die ik ken me EMDR aan.

Accepteren

“We zien uw digitaal ingevulde en ondertekende aanvraagformulier graag heel spoedig tegemoet en beloven er alles aan te doen om uw vertrouwen terug te winnen!”, lees ik in de mail die daar op volgde.

En daar zit ik dan achter mijn Appeltje, blanco blogpagina voor mijn neus. Het tijdspad van de laatste aanvraag was ook weer eindeloos. De oude mails die ik lees maken indruk. Waarom vind ik het zo erg om als oud en zuur gezien te worden, dat ben ik toch inmiddels ook geworden? Ik weet heus wel dat de strijd om passende zorg en aandacht voor (volwassen) kinderen als Bram en gezin in de ogen van velen maar iets kleins is in een veel groter geheel. Maar dat maakt het leven van Bram en ons als ouders van zo’n ernstig beperkt kind niet ondergeschikt aan dat van anderen met een kind dat wel best lekker mee kan komen!