skip to Main Content
Mijn Moeder Gaat Stuk Aan De Zorg Voor Mijn Vader #mijnverhaal

Mijn moeder gaat stuk aan de zorg voor mijn vader #mijnverhaal

“Voor mij is het een ramp om te moeten aanzien hoe het lichtje in mijn moeder langzaam uitdooft”, schrijft Katja V. uit Amersfoort. We delen haar anonieme bericht graag met jullie, ze schreef een bericht aan Mantelzorgelijk met de wens om wél haar verhaal te delen, maar niet haar naam.

“Ik zorg al drie jaar voor mijn vader. Hij heeft dementie. De afgelopen maanden is het heel zwaar geworden. Mijn vader kan niet meer zelfstandig eten. Hij schuift en speelt met alles wat op zijn bord ligt, hij drinkt steeds uit een ander glas – nooit uit zijn eigen glas. Hij doet zijn behoefte op verschillende plekken in huis, maar niet op de wc. En ’s nachts spookt hij door het huis. Maar het ergste is dat hij mijn moeder geen moment uit het oog verliest. Hij volgt haar overal waar ze naartoe gaat, zelfs op het toilet.

Mijn moeder kan het niet meer aan. Ze reageert vaak heel geïrriteerd. Soms schreeuwt ze tegen hem, van pure frustratie. Daarna moet ze huilen, het is ook een verschrikkelijke situatie en ze weet ook wel dat mijn vader er niets aan kan doen. Ze belt me iedere dag en vertelt me alles wat er gebeurt. Het is echt uithuilen, letterlijk. Ik voel me vreselijk en ik heb het gevoel dat ik veel meer voor hen klaar zou moeten staan. Maar het gaat niet. Ik werk vier dagen per week. Ik heb een gezin.

De hele situatie groeit haar boven het hoofd en toch merk ik aan alles dat ze nog geen hulp van buitenaf wil aannemen. Ik heb al voorgesteld om de gemeente in te schakelen of een thuiszorg-instantie te bellen. Er bestaat ook zoiets als dagbesteding. Ik heb voorgesteld dat ze hem naar de dagbesteding brengt. Ik heb ook gevraagd of ze niet een poosje weg wil om bij te komen. Maar toen werd ze woedend op me. ‘Dat kan ik hem toch niet aandoen!’ zei ze. En toen merkte ik dat zij ook boos is op mij, en ik op haar, en tegelijk schaam ik me en ben ik zo verdrietig, voor haar en voor allebei mijn ouders. Ik voel me echt machteloos.”

Barbara: Als wij bij Mantelzorgelijk één ding vaak horen, dan is het dat zorgen voor één zieke ouder vaak ‘zorg voor beide ouders’ betekent. En dan kom je vanzelf bij de volgende vragen: heb je als zoon of dochter eigenlijk wel het recht om je met de situatie en de relatie van je ouders te bemoeien? Hoe moet je omgaan met de directe of indirecte verwijten dat jij (als zoon of dochter) vaker langs zou moeten komen, dat je er meer voor je ouders moet zijn? En hoe ga je om met je eigen schuldgevoelens, als je ouders nee zeggen tegen hulp en een duidelijke grens trekken?

Welk advies heb jij voor Katja?

 

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X