skip to Main Content
Mirjam Schrijft Over De Zorg Voor Haar Moeder: De Reddende Ekster

Mirjam schrijft over de zorg voor haar moeder: De reddende ekster

Helaas heb ik al geruime tijd niet meer kunnen bloggen. Er is wat uitval door ziekte in het team en dat gaat ten koste van mijn vrije tijd. De zorg voor mijn moeder gaat altijd voor.

 

Het is woensdagmiddag en ik heb de lunch-dienst.

Vanmorgen om 5 uur opgestaan, het is druk op mijn werk.

Maar samen lunchen met mama, is een heerlijk rustpuntje van de dag.

 

Mama: Weet je al hoe laat de koningin komt?

Ik Eeeeehh… nee, dat weet ik niet.

Mama: Dat moet jij toch weten,?

Ik: Ik denk dat ze niet komt…

 

Hoe stom kan ik zijn, het was eruit voordat ik er erg in had. Nu zit ik met de gebakken peren; als ik een fout antwoord geef, gaat mijn moeder in de zwijgstand; dat is weer nieuw en heel erg vervelend, ze geeft dan nergens meer antwoord op en kookt vanbinnen.

Met moeite krijg ik haar nog wel naar het toilet en lopen we in stilte de verplichte ronden voor de bloedsomloop; op adrenaline. Ik maak voor haar een lekkere lunch met kleine bijgerechtjes waar ze zo van houdt. Maar ze negeert het dienblad wat voor haar staat en zit bewegingsloos de ander kant op te kijken. Ik strooi wat broodresten op de voedertafel voor het raam voor de vogels, misschien kunnen zij voor wat afleiding zorgen. Maar juist als je ze nodig hebt, zijn ze er niet. Ik haal alle mogelijke afleidingsmanoeuvres uit de kast, maar ik maak geen enkele kans.

Ik vind dit zo’n moeilijke periode, het raakt me diep. Ik kijk om de haverklap of er al beweging is, maar ze zit nog steeds in dezelfde houding, als een wassenbeeld staart ze voor zich uit.  Na een aantal minuten is ze in diepe slaap gevallen in de stoel.

Na een uurtje slaap schrikt ze wakker door het geluid van de ekster, die gretig het brood naar binnen werkt. Mama kijkt en pakt haar vork en begint ook aan haar lunch.

 

Later die dag haal ik haar op voor de avond.

Mama: Ik vind het moeilijk als ik zo tegen je doe, maar het is voor jou nog moeilijker.

Ik: Ja, mam. Maar je kunt er niks aan doen.

Mama: Maar jij ook niet.

#Lief

 

 

 

 

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Mirjam Kok

De ziekte van Alzheimer krijg je nooit alleen, mijn moeder kreeg de diagnose maar ook wij zijn belast. Sinds 2012 heb ik de zorg voor haar op me genomen. Het is soms zwaar en verdrietig, maar meestal maken we van de dag een feestje en is humor ons sterkste wapen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X