Mijzelf als een vreemdeling #alzheimer

Ik kon mijzelf hier naar toe hebben gereden als ik dat had gewild
maar dat wilde ik niet.
Zij hoorde hier niet thuis; Ik hoorde hier niet thuis…
Wij zijn hier niet echt…of wel?

Ik zie vreemdelingen die er bekend uitzien,
maar niets is bekend, ik ben niet bekend.
Ik ben een vreemdeling.

Ik werd wakker…of misschien ook niet.
Ik slaap als ik wakker ben.
Ik ben verward als ik begrijp,
en als ik begrijp…ben ik boos
maar het vervaagt…

Duw me in mijn rolstoel zodat ik weer kan lopen.
Voed mij om dit onhoudbare leven te doorstaan,
Zit bij me terwijl ik jouw genegenheid en warmte in me opneem
Lach met mij…deel eenvoudigweg mijn stilte.

Ik zie je, of misschien zie ik je ook niet.
Ik zou kunnen glimlachen of fronsen,
en ik kan nog steeds huilen, weet je.
Maar jij weet niet waarom.

Ik kan je aankijken met een blik die dwars door je heen gaat,
een blik die jouw ziel doet smelten.
En ik kan proberen te herinneren…ik probeer je te zien…mijn kinderen…
maar ik weet het niet…je ziet, ik ben een vreemdeling.

Tijdens mijn laatste dagen…met mijn laatste adem…
Met wat er over is, nu het leven mij heeft uitgeput
vind ik een speciaal plaatsje in mijn hart, ja, er is een speciaal plaatsje in het verste,
diepste, meest onbereikbare deel van mijn geest…waar ik een herinnering heb verborgen.

Een herinnering van jullie allemaal, een kortstondige traan van herinnering.

Een gedicht van Randy uit New York City, New York.

Met dank aan de Alzheimer’s Association – http://www.alz.org