Mijn vriendin en haar zoon – Eerste gastblog van Nel Hoogmoed

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Vijfenzeventig werd ze gisteren. Wie had dat kunnen denken, toen zo’n jaar of tien geleden bij haar de ziekte van Alzheimer werd ontdekt? Ik niet in ieder geval. Ik kon me niets bedenken. Alzheimer was binnengetreden in haar leven. De enige zekerheid was dat hij zou blijven, totdat de dood haar zou komen halen.

Mijn vriendin leefde alleen, dus was er niet een vanzelfsprekende mantelzorger. Gelukkig woonde ze in een samen wonen en leven buurt waar de buren op haar wilden letten. Buurtbewoners, vrienden en familie verdeelden samen de zorg. Dat ging soms goed, soms helemaal niet, maar een alternatief was er niet. Na een jaar of vijf was het netwerk niet meer voldoende. Mijn vriendin dwaalde ’s nachts door de buurt en werd ook een paar keer bij de snelweg gevonden. De zorg moest worden uitgebreid en dat kon alleen met opname in een verpleeghuis. De eerste jaren verbleef ze op een open afdeling. Als we op bezoek gingen namen we haar mee naar buiten, schonken haar aandacht en aanvullende zorg. Dat kon niet voorkomen dat ze er erg ongelukkig was, omdat haar medebewoners haar niet zagen zitten. Nu woont ze op een gesloten afdeling. Dat geeft meer rust voor haar en voor ons.

Omdat ik door omstandigheden een tijdje niet was geweest, kende ik de toegangscode niet en moest ik bellen. Ze zat in haar grote rolstoel aan de ronde tafel omgeven door huisgenoten, haar zoon, haar ex man en de vriendelijke mevrouw die haar nu al jaren iedere vrijdag bezoekt. Haar zoon voerde haar kleine stukjes taart waar ze van genoot en de vriendelijke mevrouw hield haar hand vast

Kijk daar is Nel ook”, zei haar zoon. Ze draaide haar hoofd en glimlachte. Ik herinnerde me haar verjaardag van vorig jaar, toen het even leek of ze me herkende. Nu keek ze naar me en zag me niet. Ik haar wel. Ik kreeg een plek naast haar zodat ik haar hand in de mijne kon nemen. Ze voelt nog even zacht als vroeger. Omdat haar zoon aan de andere kant naast haar zat, kon ik hun gezichten in een beeld vangen. Nu pas viel me de gelijkenis op. Groot en blond, met zachte, vriendelijke ogen, een hele lichte glimlach, een jonge, tere huid met wat rimpels rond de ogen. Mijn dierbare vriendin met haar zoon. Ze zaten hand in hand en lachten wat naar elkaar. Het beeld zal ik niet gauw vergeten.

Nel Hoogmoed-1kopieNel Hoogmoed blogt voor Mantelzorgelijk over twee kanten van het verhaal:  ze is mantelzorger én zorgvragende.

“Tien jaar geleden kreeg een goede vriendin de ziekte van Alzheimer. Zij woonde alleen, dus er was niet een vanzelfsprekende mantelzorger. Buren, familie en vrienden bouwden een zorgcirkel om haar heen. Nu mijn vriendin  in een verpleeghuis woont, is de zorgcirkel uit elkaar gevallen. Maar ik maak nog wel deel uit van het aandachtsysteem.

Drie jaar geleden werd ik zelf van de ene op de andere dag hulpbehoevend. Ik had een vreemde ziekte, waardoor ik veel pijn had, niet meer kon lopen en hondsmoe was. Artsen wisten niet wat het was. Vorig jaar kreeg ik borstkanker. Mijn partner heeft me drie jaar lang met veel liefde geholpen. Maar hij wil dat geen mantelzorg noemen.”

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top