Mijn levenspad als mantelzorger

Het levenspad…

“Je leert eenvoudigweg oppakken wat zich aandient op je levenspad, met een gezond onderscheid tussen wat juist is en wat niet”

Je levenspad verwijst naar de reis die je als persoon aflegt gedurende je leven, inclusief de keuzes die je maakt, de ervaringen die je opdoet, de doelen die je nastreeft en de uitdagingen die je tegenkomt. Het omvat alle aspecten van je leven, zoals je persoonlijke ontwikkeling, je relaties, je loopbaan, je spirituele groei en je algemene welzijn. Het concept van een levenspad impliceert ook dat wij zelf een zekere mate van controle hebben over ons eigen leven, hoewel externe factoren en onverwachte gebeurtenissen ook een rol spelen. Dat laatste ervaren veel mantelzorgers als geen ander toch?

Het spreekt mij aan, ik ben zelf niet (meer) de persoon die dingen ver vooruit plant. Ja, ook ik had mijn eigen toekomstdromen maar daarvan zijn er wel wat gesneuveld door de omstandigheden die ik niet aan zag komen. Met de wijsheid van nu weet ik dat heel veel gewoon niet vooruit valt te plannen, het komt zoals het komt.  En of het juist is geweest, had ik het anders aan moeten pakken? Misschien wel, maar op het moment dat mijn moeder overleed van de een op de andere dag had ik gevoelsmatig geen andere keuze dan per direct de zorg van haar over te nemen. De tijd was er niet voor om erover na te denken, hem alleen laten wonen was geen optie daarvoor was zijn zorgvraag te groot.

Voor ik er erg in had bestond mijn dagelijkse leventje voornamelijk uit werken en zorgen: zorgen voor en zorgen maken.  Ik ging mij aanpassen aan de situatie zoals die was, mijn vader leverde naarmate de tijd verstreek steeds meer in en ik ging minder werken. Kansen op een beter betaalde   functie liet ik aan mij voorbijgaan want dat zou mij te veel tijd gaan kosten, en tijd kon ik echt niet missen we hadden simpelweg niet voldoende (formele) zorgondersteuning.

Relatie als in liefde hield geen stand, want laten we eerlijk zijn: de meeste mannen zitten niet te wachten op iemand waarmee ze gelijk de vader erbij krijgen. Maar hetzelfde ondervond ik in mijn sociale contacten, op de een of andere manier vonden sommigen het lastig om met enige regelmaat op bezoek te komen. Dat heb ik nooit begrepen, mijn vader was in zijn goede doen een gezellige man met veel humor en de gastvrijheid was er echt niet anders om geworden. Je leert je mensen kennen….

Ondanks het feit dat mijn eigen leven op “on hold” stond heb ik mijzelf toch persoonlijk ontwikkeld en dat geldt ook voor jullie, mijn lotgenoten. Je hebt jezelf vaardigheden aangeleerd waar je je waarschijnlijk niet eens bewust van bent. Empathisch vermogen, organisatorische vaardigheden, geduld, probleemoplossend vermogen, flexibel, teamwork etc. Het zou zo allemaal op een CV kunnen staan.

Ben ik veranderd door deze levenslessen tot nu toe? Toch wel, ben wat voorzichtiger geworden om een ander “zomaar” toe te laten in mijn privéleven. Een soort van bescherming tegen teleurstelling denk ik zelf. Ik kijk anders tegen het leven aan, veel bewuster van de kwetsbaarheid hiervan het kan zo ineens heel anders lopen. Heel cliché: maar ik kan genieten van de kleine dingen, voel mij rijk met hen die er voor mij zijn en doe mijn stinkende best om er het beste uit te halen!

Mantelzorgen heeft mijn eigen leven niet alleen maar verstoord het heeft mij ook veel gebracht, de liefdevolle en sterke band met mijn vader kan niemand mij afpakken. En als ik geen mantelzorger was geworden had ik dit platform waarschijnlijk nog niet gekend, had ik de mooie mensen achter Mantelzorgelijk nooit ontmoet. Had ik nu niet die vastbeslotenheid om een doel te bereiken, het doel om het beter geregeld te krijgen voor mantelzorgend Nederland!

Mijn levenspad is dan wel wat hobbelig maar voor nu loop ik in de juiste richting…