skip to Main Content

Met de mantel der liefde (samen) – Gastblog van Guus Kroon

Schoolfoto Guus 2012
Ik ben Guus Kroon, op 22 april 1956 geboren in Muiden. Onderwijzer van beroep. Ik woon in Muiden en werk in Diemen. Ik ben met samen met mijn broers, schoonzussen en oom en tante, vijf jaar lang mantelzorger geweest voor mijn ouders. Meer info op www.guuskroon.nl en facebook guuskroon.

Ik hoop dat ik dit met droge ogen kan schrijven, want het grijpt me nog steeds aan, merk ik. Drie jaar geleden overleed mijn moeder aan de gevolgen van dementie en een jaar geleden stierf mijn vader aan dezelfde kwaal.

Mijn leven lang, ik ben 58, had ik een goede band met mijn ouders. Ze stonden altijd voor me klaar, hielden onvoorwaardelijk van mij en ik hield van hen. Ze waren zonder twijfel de belangrijkste mensen in mijn leven. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, weet ik nu. Niet iedereen heeft zulke lieve en goede ouders, helaas.

Mijn ouders kenden elkaar al vanaf de lagere school en woonden hun hele leven, op een paar jaar in Muiderberg na, in Muiden. Ze kregen vier zoons en mijn vader was na de mulo als administrateur gaan werken bij Van Houten in Weesp. Mijn moeder deed het huishouden en werkte later als hulp in de huishouding bij een familie in Muiden.

We woonden sinds 1958 in de Vondelstraat, in een hoekhuis met een tuin, voor, opzij en achter. Als een van de weinigen in de straat hadden we geen auto. Mijn ouders deden alles op de fiets; boodschappen, bezoekjes, uitstapjes in de omgeving. Als dat niet kon namen ze het openbaar vervoer en in bijzondere gevallen, zoals een verjaardag bij een ver familielid, konden ze altijd meerijden met een van hun broers die ook in Muiden woonden.

Toen ze 65 werden namen ze een kortingspas voor de trein en maakten samen op hun vrije reisdagen met hun zoon uitstapjes naar Den Bosch, Groningen en andere plaatsen. Ze genoten van het leven. Mijn vader was op de leeftijd van 57 ½ met vervroegd pensioen gegaan vanwege een reorganisatie; de vut. Een luxe die overschaduwd werd door de ziekte van hun jongste zoon, die sinds zijn 20e jaar schyzofreen was en veel zorg vroeg. Zij konden niet lang en/of ver weg gaan sinds die tijd.

Toen ze ouder werden begon hun mobiliteit af te nemen. Fietsen werd steeds moeilijker. Mijn moeder viel, zowel te voet als met de fiets een aantal keren pijnlijk en brak oa haar neus daarbij. Ze durfde niet meer te fietsen. Ook een fiets met hulpmotortje zag ze niet meer zitten. Ze had evenwichtsstoornissen doordat ze als meisje ooit haar nekwervels beschadigde bij een duik in de Vecht. Mijn vader fietste nog tot zijn tachtigste jaar maar stopte daar ook mee, toen hij niet meer op en af kon stappen onderweg.

Pa en Ma bij de dokter

Een ritje in een minibusje over een verkeersdrempel bezorgde mijn vader een hevige pijn in zijn rug. Hij bleek later versleten rugwervels te hebben. Het opstaan, aankleden, lopen, zitten en dergelijke werd voor hem een moeizame opgave. Ik, als tweede zoon, verhuisde naar een woning op een paar minuten afstand van hen en kwam steeds vaker langs. Voor de gezelligheid, maar ook om te helpen met allerlei klusjes.

Mijn vader was altijd een keurige kantoormeneer geweest, in een pak met stropdas, maar toen hij ouder werd vond hij dat allemaal niet meer belangrijk. Ook het bijhouden van de administratie, zijn vak en passie (hij had altijd alles keurig op orde) werd hem te veel. Ik nam de financiële en praktische administratie over en besteedde een groot deel van de zomervakantie aan het ordenen van alle papieren.

Volgende week deel twee van de herinneringen van Guus Kroon. Dan vertelt hij het verhaal over de zorg en het afscheid van zijn vader.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X