skip to Main Content
Mayke Zorgt Voor Haar Partner: De Draad Weer Oppakken

Mayke zorgt voor haar partner: De draad weer oppakken

Inmiddels ben ik weer vier dagen in de week bij mijn man, draait alles min of meer zoals het was.
Wel met kleine verschilletjes die mij zijn opgevallen, zoals dat het toch wel handig is dat ik er vaker ben zodat ik ook zijn persoonlijke verzorging op peil kan houden, want eega scheert zich wel, maar hier en daar zie ik verbeterpuntjes, en blijkbaar gaat de verpleging daar ook makkelijk mee om, want hier was echt wel sprake van wat “achterstallig onderhoud”, zoals ik zie aan zijn kin en keel, zijn bakkebaarden, en ook als het gaat om gebruik van neus- en oorhaartrimmer… poeh, stel je voor dat ik niet zou komen… hoe ziet hij er dan over een paar maanden uit??
Het beeld zie ik wel voor mij in gedachten…. gelukkig ben ik er weer.
Verder merk ik aan hem dat de zorginstelling nu wel zijn “thuis” is.
Natuurlijk vindt hij het superfijn als ik er ben, maar als ik weg wil gaan, dan gaat hij daar niet meer krampachtig mee om en is het gewoon “goed”.
Als ik een dag niet kom, is het ook “goed”.
Dat noemen ze “gehospitaliseerd” zijn, denk ik.

Het is “goed”, maar tegelijkertijd ook een verdrietige constatering, voor ons allebei, al heb ik het hier met hem bewust niet over… te pijnlijk..

Ik merk het ook wel aan het initiatiefloos zijn bij hem… alles wordt bepaald, eigen inspraak is er eigenlijk niet meer bij; voorheen was hij helemaal niet zo, juist eigengereid en eigenwijs, maar misschien is het ook een gevolg van zijn ziekte en hij zit nu ook vast in zijn rolstoel, dat maakt ook verschil, even naar buiten glippen, is er niet meer bij.
Aankomende week krijgt hij eindelijk voor het eerst weer echt fysiotherapie.
Ik hoop zo dat ze hem weer aan het lopen kunnen krijgen, al zijn het maar kleine stapjes; ergens vertrouw ik erop dat het hem ook gaat lukken, uiteindelijk, maar met nog wel een lange weg te gaan.
Ik merk ook aan hem dat zijn korte termijngeheugen verslechterd is, helaas.
Soms is hij na een uur al iets vergeten, en dat bleef toch eerder wel langer hangen.
Hij zegt dan “sorry”, dat hij het weer bij het verkeerde eind heeft, en dat vind ik zo verdrietig, ik stel hem dan gerust door te zeggen dat hij er niks aan kan doen dat zijn koppie hem soms in de steek laat, dat zijn koppie soms een beetje als een zeef is, waarop hij dan zelf spottend zegt: “Zeg maar, gaten.”
Vroeger begreep ik zijn zelfspot niet, begreep ik niet dat hij om zichzelf kon “lachen”, want het is toch allemaal niet leuk, maar nu doen we het samen, ik heb het van hem geleerd en dat vind ik ook weer mooi, want we halen daar ook kracht uit.
We lachen erom, we lachen hem niet uit en dat is een groot verschil.
Natuurlijk is er ook weleens een traan, maar ook dat hoort erbij.

Mayke de Vries

Mayke de Vries

Mayke de Vries is na een carrière in de zorgsector nu vooral mantelzorger voor haar partner, die helaas na een grote hersenbloeding in oktober 2019 in een zorginstelling kwam te wonen. Zij schrijft op Mantelzorgelijk over de veranderingen in hun leven.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X