skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – Is Dit Het?

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – Is dit het?

Mijn moeder zit haar ‘straf’ uit in het verpleeghuis. Een relatief eenvoudige procedure om een niersteen te verwijderen ging verkeerd. Het gevolg was vier ziekenhuisopnames in vijf maanden, waarna ze nooit meer haarzelf was.

Tijdens haar laatste rehabilitatieperiode logeerde ze bij een oude vriend, en hun dagen werden voornamelijk doorgebracht met het ophalen van herinneringen. Ze had een gezonde eetlust, ze kon haar haar laten doen, ze las de krant en werd 24 uur per dag verzorgd.

Deze keer is het anders.

Mamma is bleek, opgeblazen en zich vrijwel niet bewust van waar ze is of van wie ik ben. Hoewel ze geen echte fysieke pijn heeft is ze zwak, moe, moedeloos en voelt een druk op haar borst die het ademen bemoeilijkt. (Meestal geen goeie symptomen voor een 92-jarige vrouw). Ze is ook verbazingwekkend verward en kan simpele vragen, die ik haar stel om haar cognitieve vermogens te testen, niet beantwoorden.

Met betraande ogen legt mamma een definitieve verklaring af – ‘Ik wil gewoon dood.’

Middels een grapje probeer ik haar duidelijk te maken dat ze dat soort dingen niet moet zeggen, maar mijn humor komt niet over. Het erge is dat ik helemaal begrijp waarom ze niet meer wil. Zo slecht gaat het op dat moment met haar.

De volgende dag lijkt de situatie enigszins verbeterd. Mamma zit rechtop in bed en draagt kleren. Ze heeft een paar hapjes gegeten van iets dat eruit ziet als roerei en ze zegt dat ze zich iets beter voelt. Wat belangrijker is, haar hersenen lijken weer werken. Ze antwoord snel en correct als ik haar iets over de politiek vraag. Ze lijkt goed genoeg voor de twee geplande doktersafspraken die dag, dus ik breng haar daar naar toe.

Het bleek dat we anderhalf uur hadden tussen de twee afspraken. Omdat ik wist dat mijn moeder de afgelopen drie dagen niets had gegeten omdat ze te ziek was, verleidde ik haar met een dubbele cheeseburger van McDonald’s. Gewoonlijk is dat wat ze heerlijk vindt, maar vandaag vroeg ze om een gewone hamburger zonder friet. Daaruit maakte ik op dat ze echt nog niet helemaal de oude was.

We deden de drive-thru en parkeerden. Terwijl we onze burgers aten begon ik het gesprek:

‘Het doet me echt goed je weer te zien eten mamma. Je hebt die calorieën echt nodig… Je lijkt je wat beter te voelen, hebben ze je infuus nog verwisseld gisteravond?’

‘Ja. Geen probleem…’

‘Wil je nog steeds dood?’

‘Nee… Het komt wel goed.’

‘Goed. Wil je mijn laatste blog horen?’

Ik haal mijn telefoon tevoorschijn en lees een stuk dat eindigt met een beschrijving van mijn moeder. Het laat zien hoe goed ik haar ken en hoe intiem we zijn als moeder en dochter. Ze is er duidelijk door geroerd.

Je hebt me echt erg laten schrikken gisteren, mam… het leek wel of je in coma lag… ik dacht echt dat je dood zou gaan.’

We draaiden ons naar elkaar toe in onze stoelen, zodat we elkaar aankeken.

‘Ik dacht dat zelf ook.’

(En daar kwamen mijn tranen…)

‘Ik ben daar niet klaar voor, mam. Ik dacht dat ik het was maar ik ben het niet. Ik zie het niet alleen als het verliezen van een 92-jarige moeder die een goed leven heeft gehad. Ik heb het gevoel dat ik mijn beste vriend zal verliezen. We brengen zoveel tijd door samen. Ik denk ‘sochtends aan je en ‘savonds voordat ik ga slapen. Je maakt een groot deel uit van mijn dagelijks leven. Ik weet niet wat ik daarmee moet als je er niet meer bent…’

Ik weet het, liefje. Maar ik zal altijd bij je zijn.’

‘Tuurlijk mam, maar we moeten een manier bedenken waarop je me vanaf de andere kant kunt laten weten dat je hier bent.’

‘Je zult het voelen, Emily… je zult het gewoon weten als ik bij je ben… ik had me geen betere dochter kunnen wensen. Ik ben zo trots op je.’

Terwijl ik zit te brullen als een rouwend kind, stelt mijn moeder me gerust en zegt dat alles goed zal komen met mij – zoals een moeder dat doet. Terwijl we elkaar nog steeds aankijken reik ik naar haar hand.

Mijn telefoon trilt. Het is mijn dochter, via Facetime. Mijn moeder heeft nog nooit een videochat gezien, en nadat ze bekomen is van de verbazing over het technologische wonder dat zorgt dat je elkaar kunt spreken EN zien, ongeacht waar je bent, hebben we een super fijn gesprek met z’n drieën.

Nadat we opgehangen hadden, praatten mamma en ik over het grootbrengen van dochters, over keuzes maken en over laten gaan. Ze maakt gebruik van deze gelegenheid en geeft me waardevol advies. Moeder en dochter, pratend over moeders en dochters. Op dat moment is ze ongelooflijk aanwezig en helder. Zorgzamer en diepzinniger dan ik haar in jaren heb gezien. De diepte van dit gesprek wordt alleen geëvenaard door het verdriet dat ik voel bij de gedachte dat ik dit ga verliezen.

Er is iets veranderd in mij. Ik voel me anders na onze dag samen. Nadat ik mamma veilig bij het verpleeghuis hebt afgeleverd, wellen de tranen weer op.

Ik was er niet op voorbereid, maar ik begrijp nu dat de laatste periode van veroudering van mijn moeder mij in een onverwachte staat van voortijdige rouw over het toekomstige verlies van mijn moeder heeft gebracht.

Ik realiseer me dat we in feite afscheid hebben genomen.

Geschreven door Emily Gaffney.

Avatar

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X